مرآة الحرمين (سفرنامه مكه) (فارسى) ( چاپ مركز پژوهشى ميراث مكتوب ، 1382 ش ) — الصفحة ٣٦٤

حكايت

جنايتى ننمودم .

هاتف گفت : سبب قتل نفس شدى ؟

گفتم : اطلاع و استحضار از آن ندارم .

گفت : من كه اطلاع دارم .

گفتم : در اين خصوص به مرحمت و رأفت شما التجا مىكنم .

گفت : مقصود تو چيست ؟

گفتم : مرا عفو فرما .

گفت : آيا ممكن است عفو و اغماض كردن از كافرى كه سبب قتل مسلمانى شود ؟

گفتم : من هم مسلمان مىشوم .

گفت : اينك آن وقت استخلاص و رهايى خواهى جست .

گفتم : اشهد ان لا إله الّا اللّه و اشهد انّ محمدا رسول اللّه .

گفت : رها شدى ، رها شدى . اكنون به هر جايى كه خواهى توانى رفت .

محاوره كردن با هاتف غيبى دو فايدهء بزرگ از براى من بخشود : يكى اينكه مسلمان شدم ؛ ديگر آنكه از دست مرگ و هلاكت گريبان خويش را رهايى دادم .

از نهايت فرح و انبساطى كه داشتم لرزه و تزلزل بر وجود و اندامم مستولى گشت حيرت و عجبم دوام در ازدياد مىنمود . حدقه‌هاى چشمم از سرشك مملو شد هنگامى كه اراده كردم عقب كار خويش بروم اين‌چنين ندايى شنيدم .

به جانور پسر گرگ سوار شو و به موقعى كه مسكن ابو عامر است برو . من نيز به جانورى كه در نزد من حاضر بود سوار شدم . به ذروهء كوه بزرگى كه معبر من بود صعود كرده و پس از زمانى به آن طرف كوه هبوط و نزول نمودم . در اين مقام يك سواره مرا استقبال كرده و گفت : حركت مكن و سلاح خود را تسليم نما . اين تكليف دهشت آميز سوار به وجود من كه بالذّات از رعشه و اضطراب متزلزل بود آن چنان مؤثر افتاد كه خيال كردم زندگانى و حياتم محو ناپديد شد ، ناچار سلاح خود را تقديم و تسليم سوار نمودم .

سوار گفت : تو چه هستى ؟

گفتم : من مسلمانم .

سوار گفت : السلام عليك .

گفتم : و عليك السلام . خداى تعالى تو را در ظل حمايت و مرحمت ابو عامر مستظل سازد .