قصص الحسين (ع) (فارسى) — الصفحة ٣١
امام حسين عليه السلام در آخرين لحظات عمر برادرش امام حسن عليه السلام
لا يَوْمَ كَيَوْمِكَ يا ابا عَبْدِاللَّه
لا يَوْمَ كَيَوْمِكَ يا ابا عَبْدِاللَّه
نقل شده است كه روزى امام حسين‌عليه‌السّلام بر برادرش امام مجتبىعليه‌السّلام وارد شد . همين كه حسين عليه‌السّلام چشمش به برادر افتاد ، شروع به گريه نمود . امام حسن‌عليه‌السّلام فرمود : اى برادر ! چرا گريه مىكنى ؟ فرمود : گريهء من به خاطر بلايى است كه به تو مىرسد . امام حسن‌عليه‌السّلام فرمود : آنچه به من مىرسد ، سمّى است كه از راه كينه ومخفيانه به من مىخورانند ، اما : لا يَوْمَ كَيَوْمِكَ [ يا اباعبداللَّه ] ؛ هيچ روزى چون روز تو نيست . سى هزار نفر براى كشتن تو مىآيند ، در حالى كه همه مدعى اين هستند كه از امّت جد تواند .
تو را مىكشند و مال و متاع تو را به يغما مىبرند . در آن هنگام لعنت خدا بر « بنىاميه » مىآيد ، آسمان خون مىبارد و هر چه در اين دنياست بر تو مىگريند ؛ حتى مرغان آسمان و ماهىهاى درياها . « 1 »
امام حسين عليه السلام در آخرين لحظات عمر برادرش امام حسن عليه السلام
امام حسين عليه السلام در آخرين لحظات عمر برادرش امام حسن عليه السلام
از امام محمّد باقر عليه السل روايت شده است كه فرمود : چون زمان احتضار امام حسن عليه السل رسيد امام حسين عليه السل را طلبيد و فرمود :
اى برادر ! تو را وصىّ خود قرار مىدهم ، پس وصيتهاى مرا حفظ
( 1 ) - امالى ، شيخ صدوق ، ص 115 ، حديث 3 .