مسكن الفؤاد (آرام بخش دل داغديدگان) (فارسى) — الصفحة ٢٥٩
فصل اين فصل در مورد نوحه سرايى براى مردگان است و اين كه نوحه سرايى اگر با سخن نيكو و راست باشد جايز است .
در روايت معتبر آمده است كه آن مخدره مشتى از خاك پاك آن قبر مطهر گرفت و بر ديدگان خود گذاشت و گفت :
« ما ذا على من شمّ تربة احمد * ان لا يشمّ مدى الزّمان غواليا
صبّت علىّ مصائب لو انّها * صبّت على الأيّام صرن لياليا .
« 1 » »
« سزاوار است كسى كه تربت احمد را بوييد در طول روزگار عطرى نبويد . ناگواريها و مصيبت‌هاى كه بر من اصابت كرده اگر بر روزهاى روشن وارد شده بود شب تار مىگرديد . » 2 دليل ديگر بر تجويز نوحه سرايى اين است كه چنان كه قبلا گفته شد ، پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله به عده‌اى از انصار كه براى شهداى خود در جنگ احد گريه مىكردند فرمود : عمويم حمزه گريه‌كننده ندارد و خود حضرت نيز گريست . حضرت با اين عمل هم گريه و نوحه خانواده شهدا را تأييد كرد و هم تلويحا دستور داد كه بر عمويش حمزه نيز گريه كنند .
3 سومين دليل بر تجويز نوحه‌سرايى اين است كه وقتى مغيره وفات كرد ام سلمه از پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله اجازه خواست كه براى مغيره نوحه سرايى كند پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله به او اجازه داد كه او در وفات پسر عمويش مرثيه‌خوانى كند . ام سلمه چند بيت شعر به عنوان مرثيه در مرگ
( 1 ) روضة الواعظين ، ص 75 . المناقب ، ج 1 ، ص 242