شرح كفاية الأصول (ويرايش جديد) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٠.١٥١
[ 3 . صحّة التقسيم إلى الصحيح و الفاسد ]
كامل على الاطلاق نداريم تا بتوانيم بگوييم : روز اول شارع مقدس آن را در نظر گرفت . خير هر مرتبه‌اى را كه بياوريد نسبى بوده و نسبت به افراد و حالاتى صحيح است و نسبت به حالات و افراد ديگر فاسد است . پس نمىتوان گفت كه روز اول صحيح كامل را در نظر گرفته است .
قوله : فتأمل : شايد اشاره باشد به اين‌كه : « فتأمل فى وجه منع هذا الدليل » كه شايد همه يا بعضى از اين وجوه چهارگانه باشد .
[ أدلّة القول بالأعمّ ]
[ أدلّة القول بالأعمّ ]
و قد استدل للأعمى أيضا بوجوه :
[ 1 . التبادر ]
[ 1 . التبادر ]
منها تبادر الأعم .
و فيه أنه قد عرفت الإشكال فى تصوير الجامع الذى لا بد منه ، فكيف يصح معه دعوى التبادر .
[ 2 . عدم صحّة السلب ]
[ 2 . عدم صحّة السلب ]
و منها عدم صحة السلب عن الفاسد .
و فيه منع لما عرفت .
[ 3 . صحّة التقسيم إلى الصحيح و الفاسد ]
[ 3 . صحّة التقسيم إلى الصحيح و الفاسد ]
و منها صحة التقسيم إلى الصحيح و السقيم .
و فيه أنه إنما يشهد على أنها للأعم لو لم تكن هناك دلالة على كونها موضوعة للصحيح و قد عرفتها فلا بد أن يكون التقسيم بملاحظة ما يستعمل فيه اللفظ و لو بالعناية .
ادلهء اعمىها :
گروه دوم ياقائلين به اعم نيز براى اثبات مدعاى خود دلايلى دارند . مرحوم شيخ اعظم در تقريرات در حدود دوازده دليل براى آنان ذكر كرده است ؛ « 1 » ولى مرحوم آخوند از آن ميان پنج دليل را گلچين كرده و در كفاية مورد نقد و بررسى قرار داده است :
دليل اول : تبادر
اعمىها مىگويند : از اطلاق كلمهء صلوة و مانند آن اعم متبادر است : « صغرى » ؛ تبادر هم علامت حقيقت بودن است : « كبرى » ؛ پس الفاظ عبادات در اعم از صحيح و فاسد حقيقت هستند :
« نتيجه » .
مرحوم آخوند اين دليل را به بيان زير رد مىكند : « 2 »
ما صحيحىها توانستيم قدر جامعى را تصوير كرده و با عناوينى به آن اشاره نموده و بگوييم كه
( 1 ) . مطارح الانظار ، ص 17 - 14 . ( 2 ) . كه از الفاظ عبادات عند الاطلاق خصوصِ صحيح متبادر است ، و معنا ندارد كه اعم هم جداگانه متبادر باشد .