سرداران صدر اسلام (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٨٠

اسدالله و سالار شهيدان

خود حمزه نيز هركجا لازم مىديد كه خود را معرفى كند ، از خود با عنوان « اسداللّه واسد رسوله ) نام مىبرد ، وبااين لقب ارزنده به خود مىباليد .

وحشى قاتل حمزه درمقام بيان توان رزمى آن بزرگوار در احد گويد :

آنگاه حمزه به پيش تاخت ، او مانند قوچى بود كه گوسفندان را درهم بشكند . او در حالى كه با دوشمشير جنگ مىكرد فرياد مىزد : من شير خدا و شير رسول خدايم .

من در آنحال خود را براى شكار كردن او آماده كردم ، وزوبينى را كه در دست داشتم به سوى او انداختم كه به زير نافش اصابت كرد واو را از پاى در آورد . به خدا سوگند ، ننگ آن تا ابد دامنگير خواهدبود « 1 »

او در ميدان نبرد در برابر دشمنان خدا ورسولش مىايستاد وبامعرفى خود به عنوان شير خدا و شير رسول خدا خود را به قلب دشمن مىزد .

حاكم در مستدرك با اسناد از جابر بن عبداللاه نصارى نقل كرده است :

هنگامى كه در احد مردم دست از جنگ كشيدند ، رسول خداصلّى اللّه عليه وآله حمزه رانديد شخصى به آن حضرت گفت :

« من حمزه را كنار اين درخت ديدم كه چنين شعار مىداد : من شير خدا و شير رسول خداهستم ، خداوندا من از آنچه اين كفار براى ابوسفيان ويارانش به ارمغان آوردند بيزارم ، و از فرار مسلمانان در برابر دشمن از تو پوزش مىخواهم » .

رسول خدا صلّى اللّه‌عليه وآله به همان سويى كه آن مرد نشان داده بود رفت . چون رخسار حمزه را ديد گريست و چون نظرش به مثله گاههاى او افتاد ناله‌اش بلند شد .

سپس فرمود : آيا كفنى نيست ؟ مردى از انصار ايستاد و پارچه‌اى روى بدن حمزه انداخت .

جابر گويد : رسول خدا صلّى اللّه وعليه وآله فرمود :

سالار شهيدان در روز قيامت نزد خداوند حمزه است . « 2 »

( 1 ) . الميعاد والموازنه ، ص 90 ؛ سيره نبويه حاشيهء سيرهء حلبيه ، ج 2 ، ص 31 .

( 2 ) . مستدرك حاكم ، ج 3 ، ص 199 .