شرح كفاية الأصول (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٣٨١
المبحث الثانى ظهور فعل امر در وجوب
المبحث الثانى ظهور فعل امر در وجوب
المبحث الثانى ظهور فعل امر در وجوب
در مبحث اوّل به اين نتيجه رسيديم كه غالبا از صيغهء افعل طلب اراده مىشود ، و عند الاطلاق فعل امر بر معناى طلبى حمل مىشود . [ منتهى بر مسلك مشهور فعل امر در طلب استعمال شده است و بر مسلك آخوند صيغهء افعل در انشاء طلب به داعى طلب حقيقى استعمال شده است . ] كلّيهء بحثهاى بعدى مربوط به امر طلبى است و امرهاى تهديدى و تعجيزى و . . . مورد بحث اصولى نيست . يكى از بحثهاى امر طلبى آنست كه طلب دو شعبه دارد :
1 - طلب وجوبى و الزامى كه « بايد » دارد و تركش ممنوع است .
2 - طلب ندبى و استحبابى و غير الزامى كه رخصت در ترك دارد .
آيا صيغهء افعل عند الاطلاق بر طلب ايجابى و الزامى دلالت مىكند ؟ يا در طلب ندبى ظهور دارد ؟ در اينجا دو مقام از بحث وجود دارد : 1 - اصل ظهور 2 - منشا ظهور
مرحوم آخوند اصل ظهور را در همين مبحث ثانى عنوان كرده و منشأ ظهور را در مبحث رابع آوردهاند .
امّا اصل ظهور : وجوه بلكه اقوالى در مسئله وجود دارد . [ مرحوم صاحب معالم در متن كتابش هشت قول را با ذكر ادلّه مورد بحث و بررسى قرار داده و ضمنا اشاره كرده است كه اقوال ديگرى هم وجود دارد كه خيلى شاذّ و نادر و سست مىباشد و آنها را نياوردهاند .
برخى از محشّين چهار قول ديگر در حاشيه افزودهاند كه در مجموع دوازده قول مىشود و