سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٠١
47
بيان
از مجموع اين آيات و روايات ، روشن مىشود كه ثروت و همنشينى با ثروتمندان ، در هر حال ناپسند نيست ؛ بلكه اين همنشينى در صورتى ممنوع يا ناپسند است كه انسان را از توجه به خداوند سبحان باز دارد ، چنان‌كه ثروت ناپسند ، ثروتى است كه سبب سركشى يا دل بستگى به عالم طبيعت شده و در نتيجه به فراموشى خدا و روز قيامت و غفلت از آن‌ها منجر شود .
در مقابل ، فقر و همنشينى با فقرا ، موجب رو آوردن به ساحت پروردگار و رسيدن به كمال مطلوب است و از همين رو خداوند بزرگ مىفرمايد : « محبت من ، محبت فقراست . »
در توضيح بخش پيشين حديث نيز گفتارى آورديم كه با مطالب اين بخش در ارتباط است . در خاتمه اين بخش رواياتى جداگانه ، متناسب با اين بخش و بخش قبل ذكر مىنماييم :
احاديث مناسب با اين فصل و فصل گذشته
661 . پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - فرمود : « سه چيز نشانهء انسان صابر است : تنبلى نمىكند ، بىتابى نمىكند و از پروردگارش شكايت نمىكند ؛ زيرا اگر تنبلى كند ، حق را از بين مىبرد و اگر بيتابى كند ، شكر را بجا نياورده و اگر از پرورگارش شكايت كند ، معصيت او را مرتكب شده است . »
662 . اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « راضى بودن به آن چه براى زندگى كافى است ، منجر به عفاف مىشود . »
663 . « خوشگذارن‌ترين مردم كسى است كه به آن‌چه خدا برايش تعيين فرموده ، خرسند و راضى باشد . »
664 . « بىنيازترين مردم ، كسى است كه به قسمت خداوند راضى است . »
665 . « اگر در گرفتارى ، صابر و در آسايش ، سپاسگزار و به قضاى الهى خشنود باشيد ، خشنودى خدا از آن شما خواهد بود . »