سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٥٩
16
حديث
159 . امام صادق - عليه‌السّلام - فرمود : « خداى بزرگ به پيامبرى از بنىاسرائيل وحى فرمود : « اگر دوست دارى در « حظيرةالقدس » مرا ملاقات كنى ، در دنيا تنها ، ناشناس ، اندوهناك و از مردم ترسان باش ؛ همچون پرندهء تنهايى كه در زمين خشك پرواز مىكند و از نوك درختان ، روزى مىخورد و از آب چشمه‌ها مىنوشد و شب هنگام تنها و جداى از پرندگان ديگر ، در جايى پناه مىگيرد و از پرندگان ديگر هراسان ، وحشت زده و تنها با پروردگارش مأنوس است . »
160 . امام صادق - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « اگر توانايى شناخته نشدن ( ناشناس ماندن در بين مردم ) را داشتيد ، ناشناس بمانيد و اگر مردم تو را مدح و ستايش نكنند ، چيزى بر عهده‌ات نيست . چه اشكالى دارد كه از نظر مردم نكوهيده به شمار آيى ؛ اگر در پيشگاه خدا پسنديده باشى ؟ »
161 . اميرالمؤمنين - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « خوشا به حال كسى كه كنج خانه را اختيار كند ، از دسترنج خود روزى بخورد ، به اطاعت پروردگارش مشغول باشد و بر اشتباهات خود بگريد . به رسيدگى به نفس خود مشغول باشد و ديگران از دست او در امان و آسايش باشند . »
162 . امام باقر - عليه‌السّلام - مىفرمايد : « بنده به معنى حقيقى ، عابد پروردگار نيست تا اين‌كه از همه مردم ببرد و كناره گيرد ، در اين حال است كه خداوند مىفرمايد : اين بندهء خالص من است و او را به كرم و بزرگواريش مىپذيرد . »
163 . در همين حديث معراج آمده است : « اولين عبادت بندگان و نخستين توبه و مايهء تقرّبشان چيزى جز روزه ، گرسنگى ، صمت پيوسته و كناره‌گيرى از مردم نبوده است و اولين گناهى كه بنده انجام داده است ، هوسرانى در معاشرت با مردم است . »
164 . « اى احمد ! اين گونه نيست كه هر كس گفت خدا را دوست دارم مرا دوست داشته باشد ؛ مگر اين‌كه جدّاً از مردم بگريزد . »
165 . امام كاظم - عليه‌السّلام - به هشام بن حكم فرمود : « اى هشام صبر بر تنهايى