سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٢٥
12
99 . « برخى از مردم ، در طلب خشنودى خدا ، جان خود را مىفروشند و خداوند نسبت به بندگان مهربان است . »
100 . « خداوند از ايشان خشنوداست وايشان ازاو خشنودند ، آن‌رستگارى عظيم است . »
101 . « خداوند از ايشان خشنود است و ايشان از او خشنودند ، آنان حزب خدا هستند ، بدانيد كه حزب خدا همان رستگارانند . »
102 . « خداوند از ايشان خشنود است و ايشان از او خشنودند ، آن ( نعمت خشنودى متقابل ) از آن كسانى است كه از صاحب و پروردگار خويش ترسان و در خشيتند . »
103 . « ( اى جان آرام يافته ) به سوى پروردگارت بازگرد ، در حالى كه تو از او خشنودى و او از تو خشنود است . »
104 . « آيا آن‌كه خشنودى خدا را دنبال كرده ، همچون كسى است كه خشم خدا را با خود برده و جايگاهش دوزخ است ؟ و حال آن‌كه دوزخ بد سرانجامى است . »
105 . « آيا آن‌كه بنيان خويش ( يا بنيان مسجد خويش ) را بر اساس تقوا و خشنودى خدا پايه‌گذارى كرده است ، همچون كسى است كه بر پايه‌اى سست و سيلابى آن‌را برپانموده است كه به دوزخ سقوط مىكند ؟ »
حديث
106 . امام باقر - عليه‌السّلام - در مورد آيهء « وَ لَذِكْرُ اللَّهِ أَكْبَرُ » مىفرمايد : « ياد كردن خدا از اهل نماز ، برتر و بزرگتر از ياد كردن ايشان از خداست ؛ نمىبينيد كه مىفرمايد : مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . »
107 . امام رضا - عليه‌السّلام - از پدران بزرگوارش از پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - نقل مىكند كه پيامبر فرمود : « موسى بن عمران - عليه‌السّلام - در مناجات با خداى خويش گفت :
خداى من ! آيا تو از من دورى تا صدايت كنم يا نزديكى تا با تو نجوا كنم و راز بگويم ؟
خداوند بلند مرتبه وحى فرمود : من همنشين كسى هستم كه مرا ياد كند . موسى گفت :
پروردگارا ، گاه در حالى هستم كه تو را برتر از آن مىدانم كه در آن حال يادت كنم .
خداوند فرمود : موسى ! در هر حالى به ياد من باش . »