عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٨٢

خطبهء همّام

يكى از عاشقان على عليه السلام به نام همّام كه مردى عابد بود ، از محبوبش اميرالمؤمنين عليه السلام تقاضا كرد مرا از اوصاف اهل تقوا آن چنان آگاه ساز كه گويى آنان را مشاهده مىكنم .

شنيدم عاشقى پروانه خويى * در آيين محبّت راستگويى

رفيق خلوت آن سلطان دين را * حريف صحبت آن عشق آفرين را

يكى دلباخته پيش شه عشق * على گنجينهء سرّ اللّه عشق

بيامد نزد آن شه با دلى پاك * دلى چون گل زداغ عشق صد چاك

بيامد تا نشان زآن يار جويد * طريق وصل آن دلدار پويد

بيامد تا شه افروزد دلش را * زبرق عشق سوزد حاصلش را

بيامد تا شود مست از مى عشق * هياهويى كند از هى هى عشق

همى گفت اى على اى سرّ اسرار * زسرّ پاكبازان پرده بردار

بگو اوصاف مرغان چمن را * كه بگسستند از هم دام تن را

كه چون بر آشيان جان پريدند * كه چون در كوى جانان آرميدند

كه چون بر وصل دلبر دل سپردند * كه چون ره در حريم شاه بردند

كه چون آن تشنه كامان آب جستند * در اين تاريك شب مهتاب جستند

كه جام عشق آنان كرد لبريز * كه جز يار از همه كردند پرهيز

كه آنان را حجاب از ديده بگشاد * به روى حق دو چشم پاك بين داد

كه آنان را زحيوان رهانيد * به اوج قدس انسانى رسانيد

كه آنان را به كوى عشق ره داد * در خلوتسراى قدس بگشاد

كه آنان را جمال يار بنمود * هزاران پرده زان رخسار بگشود

كه آنان را محبّت در دل افكند * به جان جز مهر جانان گفت مپسند

كه كرد آن عندليبان را به گلزار * نكو فكر و نكو ذكر و نكو كار