عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٥

خدا و گنه‌كاران پشيمان

پس بگو گفتت خداى دلخراش * گر تو را عارست از ما عار باش

ما نداريم از تو عار و ننگ نيز * نيست ما را با تو خشم و جنگ تيز

گر نمىخواهى تو ما را گو مخواه * ما تو را خواهيم با صد عزّ وجاه

روزيم را گر نخواهى من دهم * روزيت از سفره فضل و كرم

گر ندارى منّت روزى زمن * من تو را روزى رسانم بىمنن

فيض من عام است و فضل من عميم * لطف من بىانتها جودم قديم

خلق طفلانند و باشد فيض او * دايه‌اى بس مهربان و نيك خو

كودكان گاهى به خشم و گه بناز * از دهان پستان بيندازند باز

دايه پستانشان گذارد بر دهن * هين مكن ناز اى انيس جان من

سر بگرداند دهن برهم نهد * دايه بوسه بر لبانش مىدهد

چون كه موسى بازگشت از كوه طور * طور لخابل قلزم زخار نور

گفت كافر با كليم اندر اياب * گو پيامم را اگر دارى جواب

گفت موسى آنچه حق فرموده بود * زنگ كفر از خاطر كافر زدود

جان او آيينه پر زنگ بود * آن جوابش صيقل خوشرنگ بود

بود گمراهى زره افتاده بس * آن جوابش بود آواز جرس

جان او آن شام يلدا دان جواب * مطلع خورشيد و نور آفتاب

سر به زير افكند لختى شرمگين * آستين بر چشم و چشمش بر زمين

سر برآورد آنگهى با چشم تر * با لب خشك و درون پر شرر

گفت با موسى كه جانم سوختى * آتش اندر جان من افروختى

من چه گفتم اى كه روى من سياه * وا حيا آه اى خدا واخجلتاه

موسيا ايمان بر من عرضه كن * كودكم من بر دهانم نه سخن

موسيا ايمان مرا برياد ده * اى خدا پس جان من بر باد ده