عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٧

اميد به خدا

[ وَالرَّجاءُ فَرْعُ الْيَقينِ ]

اميد به خدا

اميد به خدا

دوّمين اصلى كه زندگى عارفان بر محور آن مىچرخد ، « اميد » است . اميد به لطف حق . اميد به رحمت دوست . اميد به عنايت او . اميد به خداوندى كه بدون درخواست از او ، انسان را از فيض وجود بهره‌مند نمود و از ابتداى تكوين نطفه ، تا بيرون رفتن از دنيا ، در همهء شؤون حيات ، آدمى را غرق در نعمت و لطف و عنايت خود فرموده است .

اميدِ انسان به حضرت دوست ، ميوهء يقين او به واقعيّت‌هايى است كه از خداوند مهربان نسبت به انسان صادر شده است . و اين اميد يكى از بهترين سرمايه‌هاى معنوى است كه با كمك آن ، انسان به كمالاتى كه ما فوق تصوّر است مىرسد .

اميد شيرين‌ترين ميوه‌اى است كه قلب انسان چشيده و برترين سرمايه‌اى است كه آدمى به وسيلهء آن سودمندترين تجارت را انجام داده است .

براى به دست آوردن يقينى كه سازندهء اميد است بايد سه حقيقت را در نظر گرفت :

1 - رفتار خداوند با انسان .

2 - برخورد حضرت حق با گنهكاران پشيمان .