عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٢

فرق خوف و خشيت

آن كه او را ديده از آغاز داد * كور چون شد باز چشمش باز داد

داد چشمش هين به عبرت كن نظر * باز بايد ديده عبرت نگر

باز گاه و بيگه و شام و سحر * اين قدر بگريست كافتاد از نظر

كور شد باز آن دو چشم پاك بين * باز دادش چشم آن چشم آفرين

بار سيم گريه‌هاى زار زار * كرد اندر شهر و دشت و كوهسار

روز و شب بگريست تا بار دگر * كور شد نورش نماند اندر بصر

كور گشت و گريه او كم نشد * ساعتى بىسوز و بىماتم نشد

شامها در گريه‌هاى هاى هاى * روزها در ناله‌هاى واى واى

اين قدر بگريست تا طير و وحوش * آمدند از گريه‌اش اندر خروش

تا شبى او را ندايى شد زغيب * تا به كى مىگريى آخر اى شعيب

گريه تو خلق را گريان كند * سوز جان مر جسم را سوزان كند

تو چو جانى و رعيت جسم تو * تو چو معنى اين خلايق اسم تو

هركسى از بهر يك چيزى گريست * اى شعيب اين گريه‌هايت بهر چيست

گر زبيم دوزخ است و آن جحيم * ما در دوزخ به تو بربسته‌ايم

آتش دوزخ بود بر تو حرام * هم‌چو آن جنّت به كفّار لئام « 1 »

ور بود اين گريه‌ات بهر بهشت * شوق وصل حوريان خوش سرشت

ما بهشت از بهر تو آماده‌ايم * حوريان را زيب و زينت داده‌ايم

حوريان از بهر تو در روز و شب * چشم بر راهند و دل‌ها در طرب

اين بهشت اين حور اين تو اى شعيب * هر زمان خواهى برو بىمنع و ريب

چون شعيب از عالم غيب اين شنيد * از دل پر درد آهى بركشيد

( 1 ) - لِئام : لئيم ، به معناى پست است .