عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٥٤

حكمت در قرآن

آنان به عنوان عباد صالح ياد شده است .

اين خوف در هركس نباشد ناقص است و بنا به فرموده نبىّ بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله :

ناقص ملعون است .

اگر اين خوف ، يعنى خوف از عظمت حق و كوچكى خود ، خوف از مقام خدا ، خوف از جريمه جرم ، خوف از سوء عاقبت بر اثر عدم تربيت در آدمى نباشد چه علّتى براى رشد و تكامل و مصون ماندن از خطرات درونى و بيرونى وجود دارد ؟

اگر اين خوف نباشد ، چگونه انسان بندهء حق مىشود و به چه سبب از گناه خوددارى مىكند و چگونه درصدد دور كردن خود از عذاب فردا برمىآيد ؟ !

بدون اين خوف چگونه ، انسان ، انسان است و با چه وسيله‌اى ، مىتواند با دشمنان شرف و فضيلتش مبارزه كند ؟

حكمت در قرآن

حكمت در قرآن

قرآن مجيد در آيات گوناگونى حكمت را - كه مجموعه‌اى از واقعيت‌ها الهامى و عقايد حقّه و اعمال پسنديده و نورانيّت الهيّه و حالات عالى درونى است - از اعظم نعمت‌ها و بهترين نيكىها دانسته و اصل حكمت و آراستگان به آن را ستوده است .

در سورهء بقره مىفرمايد :

[ يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً ] « 1 » .

حكمت را به هر كس بخواهد مىدهد ، و آن كه به او حكمت داده شود ، بىترديد او را خير فراوانى داده‌اند .

( 1 ) - بقره ( 2 ) : 269 .