شرح مكاسب (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٧٨

( 3 ) ( مسئله سوّم - تشبيب )

به حرمت تشبيب داده‌اند .

شرائط حكم : تشبيب نسبت به زنى كه داراى سه شرط ذيل باشد حرام است :

1 - معروفه باشد يعنى شنونده كاملا او را بشناسد نه اينكه مجهوله باشد - مؤمنه باشد يعنى شيعهء اثنا عشرى باشد .

3 - محترمه باشد يعنى آن زن نسبت به اين شخص اجنبيّه بوده و بر او حرمت داشته باشد .

امّا ادلّهء حرمت : در ارتباط با عنوان تشبيب ، نصّ خاصى وارد نشده مبنى بر اينكه :

لا تشبّب المرئة المؤمنة . . . تا به بركت آن حرمت ، ثابت شود . و لذا قائلين به حرمت ناگزير شده‌اند از استدلال به يك سلسله عمومات كه به منزلهء كبريات كليّه براى صغراى مورد نظر مىباشند و آنها عبارتند از :

1 - تشبيب موجب فضيحت و رسوائى زن مؤمنه است « صغرى » .

و فضيحت زن مؤمنه حرام است « كبرى » پس تشبيب حرام است « نتيجه » .

2 - تشبيب موجب هتك حرمت او است و لذا حرام است .

3 - تشبيب باعث ايذاء زن مؤمنه است و آن هم حرام است .

4 - تشبيب مستلزم اغراء و وادار كردن افراد فاسق و بىبند و بار و هرزه نسبت به زن مؤمنه و حساس كردن آنها و طمع پيدا كردن آنها در اين زن است و آن هم كه حرام است .

5 - تشبيب ادخال نقص بر آن زن و بستگان او است زيرا كه نام او را بر سر زبانها مىاندازد و خاص و عام از او سخن مىگويند ، و نفوس آبيه و انسانهاى با غيرت و ناموس‌دوست هرگز راضى نمىشوند كه شخصى زيبائيهاى دختران و خواهران آنها و بلكه حتى افراد دور فاميل را به زبان آورند و حاضرند كشته