رسائل حجابيه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٨

[ متن رساله ]

از جسم و جان و تن و روان است . به جسم و تن داراى تمام ما فى الاكوان از زمين تا آسمان است بما فيهما و عليهما كه اين مرحله را در موضع كتاب كبير ديگر شرح و تطبيق نموديم .

اين است كه پروردگار عليم در كتاب كريم ، او را برابر آسمان و زمين ياد مىنمايد « سَنُرِيهِمْ آياتِنا فِي الْآفاقِ وَ فِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَ وَ لَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ » « 1 » و امير المؤمنين مىفرمايد « و فيك انطوى العالم الاكبر » . و در اين رتبه ، خالقش او را مخصوص و ممتاز به مزاياى خاصّه نموده ، مختصّه به خودش دون ساير انواع حيوان من الاستقامة بما لها من الفوائد الكثيرة « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ » « 2 » وصفة الكتابة بما لها من العوائد الوفيرة « عَلَّمَ بِالْقَلَمِ عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ » « 3 » و فضيلة النطق و البيان بما لها من الخير و البركة و السعادة و الإمنان « خَلَقَ الْإِنْسانَ عَلَّمَهُ الْبَيانَ » . « 4 »

و در اين رتبه است كه خاتم لما سبق و آخرها و مجمع ما مضى و محشرها است .

و به روح و روان ، مظهر اسماء حسنى و مجلى صفات علياى حضرت منّان است كه صفات ربوبيت در او و شؤون الوهيت او از ظاهر و آشكار ؛ هو الخالق الحاكم القابض الباسط المعطى المانع المحيط العليم المتصرّف المدبّر المبدع المخترع لا عن المادة و لا بالآلة الفاعل بالقصد و الارادة للغاية المطلوبة « إِذا أَرادَ شَيْئاً أَنْ يَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ » « 5 » المطاع المعبود الغائب المشهود المجهول بالحقيقة و المعلوم بالصنع و الخليقة ، الغائب عن الأبصار ، المشهور بالآثار ، الواحد الصانع البسيط ، الجامع ليس له شريك و لا فى عالمه شبيه و لا نظير ، الآمر الناهى الضارّ النفاع ، الباقى بعد فناء ملكه ، الداخل الخارج الشاهد الغائب ، الى غير ذلك من الشؤون و الآثار و الصفات و الاطوار .

و از براى هريك از جسم و جان ، رزق و غذايى است كه با آن تغذيه و تنميه مىكنند و با آن زنده و فرخنده‌اند ، و از براى هريك صحّت و اعتدال و مرض و اعتلالى است و كذا معالجه و دوايى است و هلاكت و شفايى ؛ و از براى هريك طبيبانى و پرستارانى است و مربّى و معلمانى و پدر و مادرى است ، و دادرس و غمخوارى و از براى هريك ، نقص و كمالى است و استكمال و انحلالى و سعادت و اقبالى و شقاوت و وبالى و ترقّى و علايى است و تنزيل و انحطاطى است ؛ و از براى هريك لذّت و سرورى و راحت و الم و نكبت و نقمتى است ؛ و از براى هريك موت و حياتى است و بعث و رجعتى و نعيم و رضوانى

( 1 ) . فصلت ، 53 ( 2 ) . تين ، 4 ( 3 ) . علق ، 4 ، 5 ( 4 ) . الرحمن ، 3 ، 4 ( 5 ) . يس ، 82