رسائل حجابيه (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٣٦

خاتمه

آورده بود . شغل ادارى هم از دستش رفت ، براى محكوم شدنش مطابق قوانين مقرّرهء آن‌ها .

حكايت در هند مشهور شد و يكى از ادباى هند اين حكايت را به زبان هندى به نظم آورد و به طبع رسانيد و الان آن كتاب نزد من موجود است و موسوم است به نام ميوهء شيرين . پس اگر اين شخص ملاحظهء عواقب امر مىنمود ، مرتكب اين امر نمىشد . اين شخص مخالفت حكم عقل كرد در چند مورد :

1 ) عدم تفكّر در عاقبت امر .

2 ) رفع حجاب يا مبغوضيت زنا نزد او براى بديهى بودن اين‌كه عدم حجاب معرض زنا است و بايد مقايسه با اهل اروپا ننمايد ؛ چه آن‌ها راضى به رضايت زوجات خودشان هستند غالبا بنابر آنچه از آن‌ها نقل شده است و با زنان خود به هر كارى كه وارد مىشوند ، مخالفت ندارند .

3 ) اقدامش در جراحت مرد با عدم تأمّل در اين‌كه خلاف قانون است يا نه .

در اينجا قلم ايستاد و قوّهء مفكره خسته شد و از كار افتاد .

و الحمد الله اوّلا و آخرا و الصلاة على نبيّنا محمّد و آله الطاهرين .

بتحقيق فراغ از تسويد اين رساله واقع گرديد به يد احقر غلامحسين اصفهانى حايرى در تاريخ محرّم الحرام سنهء 1346 هجرى .

و فراغ از ترجمه واقع شد به دست فقير محمد رضا طهرانى ملقّب به توفيق يزدانى در نجف اشرف در مدرسهء قوام ، حجرهء فوقانى ، سنهء 1354 قمرى .

* . * . *