صافى در شرح كافى (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٥

[ حديث ] بيست و نهم

يَفْهَمُ ، وَيَظْفَرُ مَنْ يَحْلُمُ ، وَالْعِلْمُ جُنَّةٌ ، وَالصِّدْقُ عِزٌّ ، وَالجَهْلُ ذُلٌّ ، وَالْفَهْمُ مَجْدٌ ، وَالْجُودُ بالمالِ نُجْحٌ ، وَحُسْنُ الْخُلُقِ مَجْلَبَةٌ لِلْمَوَدَّةِ » .

شرح : يُفلِحُ ( به فاء و حاء بىنقطه ) به صيغهء مضارع معلوم غايب باب افعال است .

يَنجُب ( به نون و جيم و باء يك نقطه ) به صيغهء مضارع معلوم غايب باب « حَسُنَ » است .

يَظفَر ( به ظاء بانقطه و فاء و راء بىنقطه ) به صيغهء مضارع معلوم غايب باب « عَلِمَ » است .

يَحلُم ( به حاء بىنقطه ) به صيغهء مضارع معلوم غايب باب « حَسُنَ » است .

جُنَّة ، به ضمّ جيم و تشديد نون است .

نُجْح ( به ضمّ نون و سكون جيم و حاء بىنقطه ) مصدر باب « نَصَرَ » است .

مَجْلَبة ( به فتح ميم و سكون جيم و فتح لام و باء يك نقطه و تاء تأنيث ) به صيغهء اسم مكانِ باب « نَصَرَ » و « ضَرَبَ » براى كثرت است .

يعنى : روايت است از مفضّل بن عمر از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه : اى مفضّل ! نجات از عذاب آخرت نمىيابد كسى كه خردمندى نمىكند . و خردمندى نمىكند كسى كه پيروى ظن مىكند و طلب علم دين از علما كه دوازده امام باشند ، نمىكند . يا مراد اين است كه : گوش به محكمات قرآن كه در آنها نهى از پيروى ظن هست ، نمىكند تا علم حاصل كند به مضمون آنها .

چون در زمان حضرت رسول صلى الله عليه و آله پيش از شوكت اهل اسلام ، كافران و منافقان ، مسلمانان را اراذل و ذليلان مىناميدند . مىگفتند كه : مسلمانان ، زادگى « 1 » ندارند و خوارند و خود را نجيب و عزيز مىشمردند ، چنانچه اللَّه تعالى در قرآن خبر داده .

مخالفان شيعهء دوازده امام نيز بعد از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله پيروى كافران و منافقان كرده ، شيعه را اراذل و ذليلان مىنامند و خود را نجيب و عزيز مىشمرند و شيعه ، حلم ورزيده ، مىگذرانند تا زمان ظهور صاحب الزمان عليه السلام .

( 1 ) . اصالت و نجابت .