زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٨٣
وحدت و برادرى
خودش مىدانست و ريختن خون وى را حرام مىشمرد .
امير مؤمنان عليه السلام در اين باره مىفرمايد : « آرى پيامبر بر حسب مأموريتى كه داشت رسالت‌هاى پروردگارش را ابلاغ نمود . پس خداوند به‌وسيله آن حضرت شكاف‌هاى ناشى از اختلاف را پر كرد و ميان خويشاوندان همبستگى و الفت به وجود آورد . آن هم در پى شعله‌هاى عداوتى كه در سينه‌ها افروخته شده بود و كينه‌هاى نهفته‌اى كه هر آن در دل‌ها جرقه مىزد . » « 1 »
مولوى در مورد صلح و صفايى كه بين دو قبيله اوس و خزرج به بركت اسلام پديد آمد چنين مىگويد :
دو قبيله كاوس و خزرج نام داشت * يك ز ديگر جان خون آشام داشت
كينه‌هاى كهنه‌شان از مصطفى * محو شد در نور اسلام و صفا
اولًا اخوان شدند آن دشمنان * همچو اعداد عنب در بوستان
و ز دَمِ « المؤمنون اخوة » به پند * در شكستند و تن واحد شدند
آفرين بر عشق كل اوستاد * صد هزاران ذرّه را داد اتّحاد
همچو خاك مفتَرق در رهگذر * يك سبوشان كرد دست كوزه‌گر « 2 »
اسلام با زشت خواندن كينه و عداوت افراد مؤمن نسبت به يكديگر ، آنها را به محبّت و خيرخواهى ترغيب نمود و اساساً خيرخواهى براى ديگران را شرط ديندارى شمرد « 3 »
و بهترين بندگان خدا را مفيدترين آنها به مردم دانست . « 4 »
و با بيانى زيبا فرمود « اجْعَلْ نَفْسَكَ ميزاناً فيما بَيْنَكَ وَ بَيْنَ غَيْرِكَ ، فَأَحْبِبْ لِغَيْرِكَ ما تُحِبُّ لِنَفْسِكَ ، وَ اكْرَهْ لَهُ ما تَكْرَهُ لَها ، وَ لا تَظْلِمْ كَما لا تُحِبُّ أنْ تُظْلَمَ ، وَ احْسِنْ كَما تُحِبُّ أَنْ يُحْسَنَ الَيْكَ » « 5 »
( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 231 .
( 2 ) - مثنوى معنوى ، مولوى ، دفتر دوّم ، ص 376 .
( 3 ) - بحارالانوار ، ج 74 ، ص 158 .
( 4 ) - اصول كافى ، ج 2 ، ص 163 .
( 5 ) - نهج‌البلاغه ، نامهء 31 ، ص 921 ؛ خويشتن را معيار و مقياس قضاوت بين خود و ديگرى بگير ! پس آنچه را كه براى خود دوست مىدارى براى ديگران دوست بدار و آنچه را كه براى خود نمىپسندى بر ديگران نيز مپسند . ستم مكن همانگونه كه دوست ندارى به تو ستم شود . نيكى كن همانطور كه دوست دارى نسبت به تو نيكى كنند .