زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٥٤
جهل و خرافه‌گرايى
انَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ بَعَثَ مُحَمَّداً صلى الله عليه و آله وَ لَيْسَ احَدٌ مِن‌َالْعَرَبِ
يَقْرَأُ كِتاباً ، وَ لا يَدَّعى نُبُوَّةً . « 1 »
على عليه السلام
جهل و خرافه‌گرايى
جهل و خرافه‌گرايى
ترديدى نيست كه عرب قبل از بعثت پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بهرهء چندانى از علم و دانش نداشت و با تعليمات انبياء سلف نيز فاصله زيادى پيدا كرده بود . به‌همين جهت براى جهان هستى و اشياء اطراف خويش ، تفسير صحيح پيدا نمىكرد و به ساختن الگوهاى تخيّلى اقدام مىنمود . و با ظنّ و وهم درصدد توجيه جهان هستى برمىآمد . قرآن كريم مىفرمايد :
« يَضَعُ عَنْهُمْ اصْرَهُمْ وَالْاغْلالَ الَّتى كانَتْ عَلَيْهمْ » « 2 »
[ پيامبر اسلام ] با بيان احكام آنها را از غُل و زنجيرهايى كه بر آنها بود رها مىسازد .
بدون شك مراد از غل و زنجير در آيهء شريفه ، غل و زنجير مادّى نيست ، بلكه غرض اوهام و خرافاتى بوده ، كه به پاى عقل و فكر افراد بسته بوده است و از افتخارات پيامبر
( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 33 ؛ بىترديد خداوند متعال هنگامى محمّد صلى الله عليه و آله را برانگيخت كه هيچ كتابى قرائت نمىكرد و وحى و نبوّت را مدّعى نبود .
( 2 ) - اعراف ( 7 ) ، آيهء 157 .