زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤٣
غرور و تكبّر توانگران
كردند . و آيه شريفهء « الْهكُمُ التَّكاثُرُ حَتّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ » « 1 »
به‌همين معنا دلالت مىكند . « 2 »
برخى از مورّخان همانند هشام بن كلبى و ديگران اين جريان را درباره قبيله بنىحارثه و بنىحارث دانسته‌اند كه در نتيجه فرقى نمىكند . اصلِ جريان به گواهى قرآن كريم صادق است .
امير بيان على عليه السلام دربارهء تكبّر و غرور توانگران مىفرمايد :
« وَ امَّا الْاغْنِياءُ مِنْ مُتْرَفَةِ الْامَمِ ، فَتَعَصَّبُوا لِآثارِ مَواقِعِ النِّعَمِ ، فَقالُوا : « نَحْنُ اكْثَرُ امْوالًا وَ اوْلاداً وَ ما نَحْنُ بِمُعَذَّبين » « 3 »
و اما ثروتمندان عيّاشِ ملّت‌ها ، تعصّباتشان و كبرشان به‌واسطه زر و زيور و دارايى آنهاست چنان كه خود مىگفتند : « ثروت و فرزندان ما از همه بيشتر است و هرگز مجازات نمىشويم . »
و محكم‌ترين دليل در كبر و غرور توانگران عصر جاهلى كلام خداى سبحان است كه مىفرمايد :
« وَ كَذلِكَ فَتَنَّا بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لِيَقُولُوا اهؤُلاءِ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنْ بَيْنِنا » « 4 »
و همچنين ما برخى را به برخى ديگر ( اغنيا را به فقرا ) بيازموديم تا آنكه ( به طعنه و مسخره و انكار ) گويند : آيا اين فقيران را خدا در ميان ما منّت گذارده و ( به نعمت ايمان برترى داده است ؟ ! )
براى آنها غير قابل تصوّر بود كه خداوند متعال افراد فقير و ضعيف را مورد عنايت و لطف خود قرار دهد ؛ چنان كه مترفين و زرداران عصر حضرت نوح عليه السلام به او گفتند :
« انُؤْمِنُ لَكَ وَ اتّبَعَكَ الْارْذَلُونَ » « 5 »
آيا ما به تو ايمان بياوريم درحالى كه افراد پست و بىارزش از تو پيروى كرده‌اند ؟ !
( 1 ) - تكاثر ، آيات 1 - 2 ؛ افزون‌طلبى ( و تفاخر ) شما را به خود مشغول داشته ( و از خدا غافل نموده است . تا آنجا كه به ديدار قبرها رفتيد ( و قبور مردگان را برشمرديد و به آن افتخار كرديد . )
( 2 ) - بلوغ الارب ، ص 279 .
( 3 ) - نهج‌البلاغه ، خطبهء 192 .
( 4 ) - انعام ( 6 ) ، آيهء 53 .
( 5 ) - شعراء ( 26 ) ، آيهء 111 .