زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٤١
غرور و تكبّر توانگران
الا فَالْحَذَر الْحَذَر مِنْ طاعَةِ ساداتِكم وَ كُبَرائِكُم . . . الَّذينَ تَكَبَّرُوا
عَنْ حَسَبِهِمْ ، وَ تَرْفَعُوا فَوقَ نَسَبِهِم . « 1 »
على عليه السلام
غرور و تكبّر توانگران
غرور و تكبّر توانگران
تكبّر همان صفت خود بزرگ‌بينى و برترىجويى است كه غالباً با داشتن جاه و مقام ، مال و منال و علم و دانش در انسان به‌وجود مىآيد و ريشه اصلى آن از شرك و شركت آدمى در صفت كبريايى خداوند متعال و نسبت دادن كمالات او به خود مىباشد .
انسان مشرك همه كمالات را به خود نسبت مىدهد درحالى كه انسان موحّد تمام كمالات را از خداى سبحان مىداند و به همين جهت هرگز كبر نمىورزد چنان‌كه حضرت سليمان و حضرت داوود وقتى توانمندى علمى خويش را ديدند گفتند : « الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذى فَضَّلَنا عَلى كَثيرٍ مِنْ عِبادِهِ الْمُؤْمِنين » « 2 »
در عصر جاهلى ، تكبّر رؤساى قبايل به شكل فخرفروشى و تكاثر ظهور مىيافت كه
( 1 ) - نهج‌البلاغه ، خطبه 192 ؛ هان ، زنهار ، زنهار ، از فرمانبرى مهتران و بزرگانتان كه با حسب خويش كبر مىورزند و بر پايهء پيوند خونىشان برترى مىفروشند .
( 2 ) - نمل ( 27 ) ، آيهء 15 ؛ ستايش از آن خداوندى است كه ما را بر بسيارى از بندگان مؤمنش برترى بخشيد .