زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٠
ب - عدم مداهنه و سازش با منافقان و مشركان
خط نداشتن و با همه گروه‌ها كنار آمدن ، سازشكارى و محافظه‌كارى كردن .
ائمه عليهم السلام چون داراى استراتژى مشخّصى بودند هرگز درباره دينشان با كسى سازش نمىكردند . « 1 »
على عليه السلام فرمود :
« انَّ الْمُؤْمِنَ اعَزُّ مِنَ الْجَبَلِ ، الْجَبَلُ يَسْتَقِلُّ مِنْهُ بِالْمِعْوَلِ وَالْمُؤْمِنُ لْا يَسْتَقِلَّ مِنْ دينِهِ شَىءٌ » . « 2 »
مؤمن از كوه محكم‌تر است ، زيرا كوه به وسيله كلنگ كنده مىشود ولى از دين مؤمن ذرّه‌اى نمىشود كند .
على عليه السلام در ميدان عمل اين مطلب را ثابت كرد . پس از كشته شدن عثمان و بيعت مردم با حضرت عليه السلام و استنكاف معاويه از بيعت ، به او نوشت :
امّا اينكه خواسته‌اى شام را به تو واگذارم ! ( آگاه باش ) من چيزى را كه ديروز از تو منع كردم امروز به تو نخواهم داد . و اما اينكه نوشته‌اى جنگ همه عرب را جز اندكى به كام خود فرو برده بدان آن كس كه بر حق بوده جايگاهش بهشت است و آنكس كه به راه باطل ( در كام جنگ فرو رفته ) در آتش است . « 3 »
مغيرة بن شعبه و ابن عباس به على عليه السلام گفتند : « كارگزاران عثمان را باقى بگذار تا قدرت يا بى ، آنگاه آنان را عزل كن . »
اما حضرت عليه السلام فرمود : « سازش با منافق و فاسد يك لحظه هم ممكن نيست . » « 4 »
به همين جهت على عليه السلام كلّيه عمّال عثمان را از شهرها و استان‌ها عزل كرد . يعقوبى مىنويسد : « عَزَل علىٌ عُمّالَ عُثمانَ عَنَ البُلْدانِ الَّا ابى مُوسى الْاشْعَرى . » « 5 »
عدم سازش با كفر و نفاق و صلابت در هدف ، شيوهء پيامبران و اولياى الهى بوده‌است .
( 1 ) - براى شناخت بيشتر در اين زمينه و آشنايى با موارد عينى آن به كتاب ارزشمند الفصول المائه ، سيد اصغر ناظم‌زاده ، ج 4 ، ص 90 تا 103 مراجعه فرماييد .
( 2 ) - اصول كافى ، ج 4 ، ص 63 .
( 3 ) - نهج‌البلاغه ، نامهء 17 .
( 4 ) - اخبار الطّوال ، ابو حنيفه بن داوود دينورى ، ترجمه مهدوى دامغانى ، ص 178 .
( 5 ) - تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 179 .