زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٤
سبّ جانشين پيامبر صلى الله عليه و آله « 1 »
اين بدعت زشت معاويه ، تا چهل سال ادامه داشت و خطبا و گويندگان ، على عليه السلام را سبّ مىكردند . تا اينكه عمر بن عبدالعزيز از انجام اين عمل در خطبه‌ها و منابر جلوگيرى نمود . « 1 »
معاويه با دادن مال و ثروت به افرادى مثل ابوهريره ، عمرو بن العاص ، مغيرة بن شعبه ، عروة بن زبير ، آنها را وامىداشت تا فضايلى كه از پيامبر صلى الله عليه و آله درباره على عليه السلام نقل شده به ديگران نسبت دهند . مثلًا به سمرة ابن جندب گفت كه در مقابل هزار درهم ، روايت كند كه آيه شريفه « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِى الْحَيوةِ الدُّنْيا وَ يُشْهِدُ اللَّهَ عَلى ما فى قَلْبِه وَ هُوَ الَّدُ الْخِصامِ » « 2 »
درباره على عليه السلام است ( ! ) و آيه شريفهء « وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرى نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبادِ » « 3 »
درباره ابن ملجم است ( ! ) اما سمره قبول نكرد .
معاويه ميزان مبلغ را بالا برد تا سرانجام حاضر شد در مقابل چهار هزار درهم چنين روايتى را جعل كند . « 4 »
او همچنين مىنويسد : « معاويه در اثر كينه‌اى كه نسبت به على عليه السلام داشت اجازه نمىداد به اسمش يا كنيه‌اش او را صدا بزنند و لعن بر على عليه السلام را واجب دانست و بر خلاف دستور خداى متعال عمل كرد كه فرمود : « انَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْاحْسانِ وَ ايْتاءِ ذِى الْقُرْبى وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْىِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ » « 5 »
دليل سبّ على عليه السلام : معاويه انتظار داشت با رحلت على عليه السلام نفوذ او در دل‌ها و جايگاهش در بين مردم نيز از بين برود و تمام شود . امّا بر خلاف انتظارش ، على عليه السلام به‌صورت يك الگوى عالى اسلامى باقى ماند . لذا معاويه از اين امر بسيار ناراحت بود .
چنان كه به اعمالى خارج از تعادل دست مىزد . وى جهت مقابله با شخصيت و نام
( 1 ) - الغدير ، ج 10 ، ص 266 .
( 2 ) - بقره ( 2 ) ، آيهء 204 .
( 3 ) - همان ، آيهء 207 .
( 4 ) - الامام على اسد الاسلام و قديسه ، روكس بن زايد العزيزى ، ص 73 .
( 5 ) - همان ، ص 74 . ترجمهء آيه : خداوند به عدل و احسان و بخشش به نزديكان فرمان مىدهد و از فحشاء و منكر و ستم ، نهى مىكند ؛ خداوند به شما اندرز مىدهد ، شايد متذكّر شويد . ( نحل ( 16 ) ، آيهء 90 )