زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٨٥
بدعت از ديدگاه اولياء دين
درباره فرو رفتن مردم پس از پيامبر صلى الله عليه و آله در فتنه و بدعت فرمود :
« عاقل با چشم قلبش پايان كار را مىنگرد و پستى و بلندىهاى آن را تشخيص مىدهد .
دعوت كنندهء حق ( پيامبر صلى الله عليه و آله ) دعوت خويش را به پايان رسانيد . . . . [ و بعد از او ] گروهى در درياهاى فتنه فرو رفته ، بدعت‌ها را گرفته ، سنّت‌ها را واگذاردند ، مؤمنان كناره گرفتند ( و سكوت اختيار كردند ) و گمراهان و تكذيب كنندگان به سخن آمدند . « 1 »
و درباره اينكه مسلمانان مصلحتى بار ديگر به ارزش‌هاى عصر جاهلى برگشتند و اسلام را رها كردند به معاويه مىنويسد :
« . . . درست است كه ما و شما ( بنىاميّه ) همانطور كه نوشته‌اى در آشتى و اتّحاد بوديم . ولى آنچه ديروز ميان ما و شما اختلاف و جدايى افكند اين بود كه ما ايمان آورديم و شما به كفر خود باقى مانديد ؛ و امروز عامل جدايى و اختلافِ ما اين است كه ما بر صراط مستقيم اسلاميم و شما پيرامون فتنه هستيد . » « 2 »
اينك برخى از بدعت‌هاى فراوانى را كه در عصر خلفاء پديد آمد متذكّر مىشويم .
( 1 ) - همان ، خطبهء 154 ، وَ ناظِرُ قَلبِ اللَّبيبِ بِه يُبْصِرُ امَدَهُ وَ يَعْرِفُ غَورَهُ وَ نَجْدَهُ . . . قَدْ خاضُوا بِحارَ الْفِتَنِ ، وَ اخَذُوا بِالْبِدَعِ دُونَ السُّنَنِ وَ ارَزَ الْمُؤْمِنُونَ وَ نَطَقَ الضَّالُّونَ الْمُكَذِّبُونَ .
( 2 ) - همان ، نامهء 64 .