زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٤
بدل سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله
حضرت صلى الله عليه و آله بوده است تا طبق خواست خود بتواند قرآن را تأويل و حكمرانى كنند .
مطالب بعدى كتاب ، اين حقيقت را اثبات خواهد كرد .
مجوّز فتوا و نقل حديث
مجوّز فتوا و نقل حديث
وقتى كتابت و نقل حديث پيامبر صلى الله عليه و آله ممنوع شد و ثقل كبير - اهل بيت عليهم السلام - نيز مهجور گرديد ، تازه مسلمانان متوجه شدند كه براى انطباق رفتار و كردار خويش با شرع مقدّس ، به مرجعى نيازمند هستند تا احكام و مسائل خود را از آن بپرسند . خلفا براى حلّ اين مشكل به دو گروه مجوّز فتوا و نقل حديث صادر نمودند .
الف : حكّام و سياستمداران
ب : اشخاصى معيّن از طرف حكّام ؛ كه در عصر عمر به ابىهريره ، ابوموسى اشعرى ، عبدالرّحمن بن عوف و زيد بن ثابت اين اجازه داده شد .
امّا همانطور كه قبلًا پيش‌بينى مىشد ، با گذشت زمان نقل حديث و فتوا به اينها محدود نشد ؛ زيرا اين دو طبقه قداستى نداشتند . لذا ديگران هم وارد اين ميدان شدند .
حتى جعل حديث و دروغ‌سازى به جايى رسيد كه بسيارى از زهّاد و عبّاد « قربة الى اللّه » دروغ مىگفتند ! « 1 »
همانند « حرب ابن ميمون » كه زاهد و عابد بود ولى حديث جعل مىكرد يا « ابن هيثم طائى » تمام شب را به نماز مىايستاد وقتى كه صبح مىشد جلوس مىكرد و دروغ مىگفت ! « 2 »
بدل سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله
بدل سنّت پيامبر صلى الله عليه و آله
با جلوگيرى از نشر سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله ، مسلمانان در زمينه معارف و احكام شرعى ، به سرگردانى عجيبى مبتلا شدند . خلفاء براى جبران خلأى كه از اين ناحيه در
( 1 ) - از آنجا كه سنّت نبوى و علوى كه مسائل فردى و اجتماعى را روشن ساخته بود به فراموشى سپرده شده بود مردم‌مسلمان جهت اطّلاع از احكام دين اسلام مجبور بودند به افراد ظاهراً مؤمن و عالم مراجعه كنند . برخى از آنان جهت رفع مشكل مردم به قصد قربت حديث جعل مىكردند . اين مطلب در مباحث آينده روشن‌تر خواهد شد .
( 2 ) - الغدير ، ج 5 ، ص 276 .