زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — الجزء ١، الصفحة ١٦٠
منع كتابت و نشر حديث
شروع مىكرد .
بنابراين حفظ و انتشار احاديث رسول خدا صلى الله عليه و آله به دستور خود حضرت صلى الله عليه و آله صورت مىگرفت و اصحاب ملتزم به حفظ و نشر آن بودند و بعد از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله نيز على عليه السلام و شيعيان او در تدوين و انتشار سنّت رسول خدا كوشا بودند . گواه اين سخن ، كثرت احاديث نبوى بعد از وفات پيامبر صلى الله عليه و آله بود كه خليفه دوّم دستور داد آنها را جمع‌آورى كردند و آتش زدند . « 1 »
منع كتابت و نشر حديث
منع كتابت و نشر حديث
عدّه‌اى از مسلمانان كه عمدتاً از قريش بودند ، در عصر رسالت نيز به منع كتابت حديث گرايش داشتند . آنها در توجيه كار خويش ؛ و تخطئه كسانىكه كلمات پيامبر صلى الله عليه و آله را تدوين مىكردند ، مىگفتند : پيامبر صلى الله عليه و آله همانند ما انسان و داراى حالات متفاوت است .
به‌همين جهت ممكن است كلماتى از او صادر شود كه مطابق حقّ و واقع نباشد .
وقتى حضرت رسول صلى الله عليه و آله اين سخن قريش را شنيد ، مجدّداً دستور داد هر سخنى كه از او مىشنوند بنويسند زيرا جز حق به زبانش جارى نمىشود . « 2 »
عدم ايمان واقعى برخى از مسلمانان و حسادت آنها نسبت به كمالات حضرت صلى الله عليه و آله ، دليل ديگر اين گرايش غلط در عصر رسالت بوده است . « 3 »
اين گرايش با سلطه قريش بر حكومت تقويت شد . حكّام مصلحت خودشان را در جلوگيرى از نقل ، كتابت و عمل به سنّت رسول خدا صلى الله عليه و آله ديدند . ذهبى كه از دانشمندان بزرگ اهل سنّت است ، چنين نقل مىكند :
« پس از آنكه ابوبكر به حكومت رسيد ، مسلمانان و صحابه را جمع كرد ، و گفت : شما از پيامبر حديث نقل مىكنيد ، و البته در اين مورد با يكديگر اختلاف‌هايى داريد و پيدا
( 1 ) - الصحيح من سيرة النبى الاعظم ، ص 59 ( به نقل از كتب متعدّد شيعه و سنّى . )
( 2 ) - همان ، ص 55 .
( 3 ) - همان ، ص 56 .