رساله صلاتيه (فارسى) — الصفحة ٣٤٥
[ اوقات و احكام نوافل يوميه ]
نيست ، و در احاديث تحديدى به جهت آخر آن به نظر نرسيده .
و امّا نماز شب ، پس وقت آن از نصف شب است تا طلوع فجر صادق .
و بعضى تا طلوع فجر كاذب دانستهاند « 1 » .
و مشهور ، اوّل است « 2 » ، و چندان كه به صبح نزديكتر شود ، بهتر است .
و از بعض احاديث ، ظاهر مىشود استحباب قسمت آن بر نصف آخر شب ؛ به اين طريق كه بعد از نصف شب ، چهار ركعت به جا آورد ؛ بعد خوابيده ، باز برخاسته ، چهار ركعت ديگر بجا آورد ؛ باز خوابيده و دفعهى سيّم قريب به صبح ، تتمّهى نافله را به جا آورد .
و اين طريق ، از فعل حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است « 3 » .
و دور نيست كه در عمل به هر يك از دو وجه مذكور ، فضيلت حاصل باشد ، و افضل اوقات وتر ، از طلوع فجر كاذب است تا طلوع فجر صادق .
و از براى جوانى كه رطوبت دماغ او مانع از بيدار شدن در نصف آخر شب باشد ، تقديم نماز شب در اوّل شب ، جايز است .
و ظاهر اين است كه مسافرى كه به جهت شدّت سفر ، اقامهى آن در نصف آخر شب صورت نگيرد نيز در اين حكم باشد ، چنانچه از احاديث مستفاد مىشود . « 4 »
و دور نيست كه به جهت هر امرى كه خوف فوت نماز در وقت ، از آن جهت
( 1 ) - سيد مرتضى به نقل شهيد اوّل در ذكرى الشيعة ، ج 2 ، ص 371 . ( 2 ) - ر . ك : مدارك الاحكام ، ج 3 ، ص 81 . ( 3 ) - ر . ك : التهذيب ، ج 2 ، ص 334 ، ح 1377 و الكافى ، ج 3 ، ص 445 ، ح 13 و وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 269 - 270 ، ح 1 - 2 باب 53 ، ابواب المواقيت . ( 4 ) - ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 4 ، ص 249 - 255 ، باب 44 از ابواب المواقيت .