رساله صلاتيه (فارسى) — الصفحة ٣٠٦

[ پنج شكّ مشهور در نماز و احكام آن ]

باشد ؛ يا اين كه در اثناى قرائت باشد ؛ يا بعد از اكمال قرائت و قبل از وصول به حدّ راكع باشد .

پس بنا را بر پنج مىگذارد ، و ركعت را هدم مىنمايد ؛ پس شكّ او به شكّ ما بين سه و چهار بر مىگردد ، پس عمل شكّ مذكور را به جا آورده ، دو سجده‌ى سهو به جهت زيادتى قيام ، احتياطا به جا مىآورد .

و احوط ، آن است كه بعد از آن ، نماز را اعاده نمايد .

دويم : آن است كه بعد از ركوع رفتن ، و قبل از اكمال سجدتين باشد .

در اين صورت ، حكم به صحّت نماز ، مشكل است ، و احوط ، آن است كه بنا را بر چهار گذارده ، نماز را تمام نمايد ، و دو سجده‌ى سهو ، به جهت شكّ ميان چهار و پنج به عمل آورد ، و بعد نماز را اعاده نمايد .

سيّم : آن است كه بعد از اكمال سجدتين شكّ نمايد .

و در اين صورت ، بنا را بر چهار مىگذارد ، و نماز را سلام مىدهد ، و دو سجده‌ى سهو ، به جهت شكّ ما بين چهار و پنج ، به عمل مىآورد .

بدان كه اكمال سجدتين به برداشتن سر از سجده‌ى دويم حاصل مىشود .

و بعضى به اكمال ذكر سجود ، حاصل دانسته‌اند « 1 » و احوط نيز مراعات آن است . چنانچه هرگاه شكّ قبل از اكمال سجدتين نيز باعث بطلان نماز شود ؛ چون شكوكى كه در آن‌ها ، پاى دو در ميان باشد ، و بعد از اكمال ذكر و قبل از رفع رأس شكّ نمايد ، احوط ، آن است كه حكم بعد از اكمال را ، در آن جارى نموده ، بعد نماز را اعاده نمايد .

( 1 ) - شهيد اوّل در روض الجنان ، ج 2 ، ص 934 .