شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٩٩

[ گمان بردن شنگل بر بهرام و باز داشتن او را از ايران ]

برفتند شايسته مردان كار * ببستندشان بر ميانها ازار

همى كرد زور ان برين اين بران * گرازان و پيچان دو مرد گران

چو برداشت بهرام جام بلور * بمغزش نبيد اندر افگند شور

بشنگل چنين گفت كاى شهريار * بفرماى تا من ببندم ازار

چو با زورمندان بكشتى شوم * نه اندر خرابى و مستى شوم

بخنديد شنگل به دو گفت خيز * چو زير آورى خون ايشان بريز

چو بشنيد بهرام بر پاى خاست * به مردى خم آورد بالاى راست

كسى را كه بگرفت زيشان ميان * چو شيرى كه يازد بگور ژيان

همى بر زمين زد چنان كاستخوانش * شكست و بپالود رنگ رخانش

به دو مانده بد شنگل اندر شگفت * ازان برز بالا و آن زور و كفت

بهندى همى نام يزدان بخواند * ورا از چهل مرد برتر نشاند

چو گشتند مست از مى خوشگوار * برفتند ز ايوان گوهر نگار

چو گردون بپوشيد چينى حرير * ز خوردن بر آسود برنا و پير

چو زرّين شد آن چادر مشكبوى * فروزنده بر چرخ بنمود روى

شه هندوان باره را بر نشست * بميدان خراميد چوگان بدست

ببردند با شاه تير و كمان * همى تاخت بر آرزو يك زمان

ببهرام فرمود تا بر نشست * كمان كيانى گرفته بدست

بشنگل چنين گفت كاى شهريار * چنان دان كه هستند با من سوار

همى تير و چوگان كنند آرزوى * چو فرمان دهد شاه آزاده خوى

چنين گفت شنگل كه تير و كمان * ستون سواران بود بىگمان

تو با شاخ و يالى بيفراز دست * بزه كن كمان را و بگشاى شست

كمان را بزه كرد بهرام گرد * عنان را باسپ تگاور سپرد

يكى تير بگرفت و بگشاد شست * نشانه بيك چوبه برهم شكست

گرفتند يك سر برو آفرين * سواران ميدان و مردان كين

[ گمان بردن شنگل بر بهرام و باز داشتن او را از ايران ]

[ گمان بردن شنگل بر بهرام و باز داشتن او را از ايران ]

ز بهرام شنگل شد اندر گمان * كه اين فرّ و اين برز و تير و كمان

نماند همى اين فرستاده را * نه هندى نه تركى نه آزاده را

اگر خويش شاهست گر مهترست * برادرش خوانم هم اندر خورست

بخنديد و بهرام را گفت شاه * كه اى پر هنر با گهر پيشگاه

برادر توى شاه را بىگمان * بدين بخشش و زور و تير و كمان

كه فرّ كيان دارى و زور شير * نباشى مگر نامدارى دلير

به دو گفت بهرام كاى شاه هند * فرستادگان را مكن ناپسند

نه از تخمهء يزدگردم نه شاه * برادرش خوانيم باشد گناه

از ايران يكى مرد بيگانه‌ام * نه دانش پژوهم نه فرزانه‌ام

مرا بازگردان كه دورست راه * نبايد كه يابد مرا خشم شاه

به دو گفت شنگل كه تندى مكن * كه با تو هنوزست ما را سخن

نبايدت كردن برفتن شتاب * كه رفتن به زودى نباشد صواب