شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٩٨

[ كشتى گرفتن بهرام گور در بارگاه شنگل و هنر نمودن ]

همه بوم ما را بدين سان برست * اگر زرّ و سيمست و گر گوهرست

چو هشتاد شاهند با تاج زر * بفرمان من تنگ بسته كمر

همه بوم را گرد درياست راه * نيابد بدين خاك بر ديو گاه

ز قنّوج تا مرز درياى چين * ز سقلاب تا پيش ايران زمين

بزرگان همه زير دستِ منند * به بيچارگى در پرست منند

بهند و بچين و ختن پاسبان * نرانند جز نام من بر زبان

همه تاج ما را ستاينده‌اند * پرستندگى را فزاينده‌اند

بمشكوى من دخت فغفور چين * مرا خواند اندر جهان آفرين

پسر دارم از وى يكى شير دل * كه بستاند از كه بشمشير دل

ز هنگام كاوس تا كىقباد * ازين بوم و بر كس نكردست ياد

همان نامبردار سيصد هزار * ز لشكر كه خواند مرا شهريار

ز پيوستگانم هزار و دويست * كزيشان كسى را به من راه نيست

همه زاد بر زاد خويش منند * كه در هند بر پاى پيش منند

كه در بيشه شيران بهنگام جنگ * ز آورد ايشان بخايد دو چنگ

گر آيين بدى هيچ آزاده را * كه كشتى بتندى فرستاده را

سرت را جدا كردمى از تنت * شدى مويه گر بر تو پيراهنت

به دو گفت بهرام كاى نامدار * اگر مهترى كام كژّى مخار

مرا شاه من گفت كو را بگوى * كه گر بخردى راه كژّى مجوى

ز درگه دو دانا پديدار كن * زبان آور و كامران بر سخن

گر ايدونك زيشان براى و خرد * يكى بر يكى زان ما بگذرد

مرا نيز با مرز تو كار نيست * كه نزديك بخرد سخن خوار نيست

و گرنه ز مردان جنگاوران * كسى كو گرايد بگرز گران

گزين كن ز هندوستان صد سوار * كه با يك تن از ما كند كارزار

نخواهيم ما باژ از مرز تو * چو پيدا شود مردى و ارز تو

[ كشتى گرفتن بهرام گور در بارگاه شنگل و هنر نمودن ]

[ كشتى گرفتن بهرام گور در بارگاه شنگل و هنر نمودن ]

چو بشنيد شنگل ببهرام گفت * كه راى تو با مردمى نيست جفت

زمانى فرود آى و بگشاى بند * چه گويى سخنهاى ناسودمند

يكى خرّم ايوان بپرداختند * همه هرچ بايست بر ساختند

بياسود بهرام تا نيم روز * چو بر اوج شد تاج گيتى فروز

چو در پيش شنگل نهادند خوان * يكى را بفرمود كو را بخوان

كز ايران فرستادهء خسروست * سخن گوى و هم كامگار نوست

كسى را كه با اوست هم زين نشان * بياور بخوان رسولان نشان

بشد تيز بهرام و بر خوان نشست * بنان دست بگشاد و لب را ببست

چو نان خورده شد مجلس آراستند * نوازندهء رود و مى خواستند

همى بوى مشك آمد از خوردنى * همان زير زربفت گستردنى

بزرگان چو از باده خرّم شدند * ز تيمار نابوده بىغم شدند

دو تن را بفرمود زور آزماى * بكشتى كه دارند با ديو پاى