شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٩٥

[ نوشتن بهرام گور نامه به نزديك شنگل - شاه هند ]

از انديشهء ديو باشيد دور * گهِ جنگ دشمن مجوييد سور

اگر خواهم از زيردستان خراج * ز دارنده بيزارم و تخت عاج

اگر بدكنش بد پدر يزدگرد * بپاداش آن داد كرديم گرد

همه دل ز كردار او خوش كنيد * بآزادى آهنگ آتش كنيد

ببخشد مگر كردگارش گناه * ز دوزخ بمينو نمايدش راه

كسى كو جوانست شادى كنيد * دل مردمان جوان مشكنيد

بپيرى بمستى ميازيد دست * كه همواره رسوا بود پير مست

گنهكار يزدان مباشيد هيچ * بپيرى به آيد برفتن بسيچ

چو خشنود گردد ز ما كردگار * بهستى غم روز فردا مدار

دل زيردستان بما شاد باد * سر سركشان از غم آزاد باد

همه نامداران چو گفتار شاه * شنيدند و كردند نيكو نگاه

همه ديده كردند پيشش پر آب * ازان شاه پر دانش و زود ياب

خروشان برو آفرين خواندند * ورا پادشاه زمين خواندند

[ نوشتن بهرام گور نامه به نزديك شنگل - شاه هند ]

[ نوشتن بهرام گور نامه به نزديك شنگل - شاه هند ]

وزير خردمند بر پاى خاست * چنين گفت كاى خسرو داد و راست

جهان از بدانديش بىبيم گشت * وزين مرزها رنج و سختى گذشت

مگر نامور شنگل از هندوان * كه از داد پيچيده دارد روان

ز هندوستان تا در مرز چين * ز دزدان پر آشوب دارد زمين

بايران همى دست يازد ببد * بدين داستان كار سازى سزد

تو شاهى و شنگل نگهبان هند * چرا باژ خواهد ز چين و ز سند

بر انديش و تدبير آن باز جوى * نبايد كه ناخوبى آيد به روى

چو بشنيد شاه آن پر انديشه شد * جهان پيش او چون يكى بيشه شد

چنين گفت كاين كار من در نهان * بسازم نگويم بكس در جهان

بتنها ببينم سپاه ورا * همان رسم شاه و گاه ورا

شوم پيش او چون فرستادگان * نگويم بايران بآزادگان

بشد پاك دستور او با دبير * جزو هر كسى آنك بد ناگزير

بگفتند هر گونه از بيش و كم * ببردند قرطاس و مشك و قلم

يكى نامه بنوشت پر پند و راى * پر از دانش و آفرين خداى

سر نامه كرد از نخست آفرين * ز يزدان بر آن كس كه جست آفرين

خداوند هست و خداوند نيست * همه چيز جفتست و ايزد يكيست

ز چيزى كجا او دهد بنده را * پرستنده و تاج دارنده را

فزون از خرد نيست اندر جهان * فروزندهء كهتران و مهان

هر انكس كه او شاد شد از خرد * جهان را بكردار بد نسپرد

پشيمان نشد هر ك نيكى گزيد * كه بد آب دانش نيارد مزيد

رهاند خرد مرد را از بلا * مبادا كسى در بلا مبتلا

نخستين نشان خرد آن بود * كه از بد همه ساله ترسان بود

بداند تن خويش را در نهان * به چشم خرد جست راز جهان