شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٩٣

[ سخن گفتن بهرام به سرداران از داد ]

تن مرد نادان ز گِل خوارتر * بهر نيكئى ناسزاوارتر

ز نادان و دانا زدى داستان * شنيدى مگر پاسخ راستان

به دو گفت موبد كه نيكو نگر * بينديش و ماهى به خشكى مبر

فرستاده گفت اى پسنديده مرد * سخنها ز دانش توان ياد كرد

تو اين گر دگرگونه دانى بگوى * كه از دانش افزون شود آبروى

به دو گفت موبد كه انديشه كن * كز انديشه با زيب گردد سخن

ز گيتى هرانكو بىآزارتر * چنان دان كه مرگش زيانكارتر

بمرگ بدان شاد باشى رواست * چو زايد بد و نيك تن مرگ راست

ازين سودمندى بود زان زيان * خرد را ميانجى كن اندر ميان

چو بشنيد رومى پسند آمدش * سخنهاى او سودمند آمدش

بخنديد و بر شاه كرد آفرين * به دو گفت فرخنده ايران زمين

كه تخت شهنشاه بيند همى * چو موبد بروبر نشيند همى

بدانش جهان را بلند افسرى * بموبد ز هر مهترى برترى

اگر باژ خواهى ز قيصر رواست * كه دستور تو بر جهان پادشاست

ز گفتار او شاد شد شهريار * دلش تازه شد چون گل اندر بهار

برون شد فرستاده از پيش شاه * شب آمد بر آمد درفش سياه

پديد آمد آن چادر مشكبوى * بعنبر بيالود خورشيد روى

شكيبا نبد گنبد تيز گرد * سر خفته از خواب بيدار كرد

درفشى بزد چشمهء آفتاب * سر شاه گيتى سبك شد ز خواب

در بار بگشاد سالار بار * نشست از بر تخت خود شهريار

بفرمود تا خلعت آراستند * فرستاده را پيش او خواستند

ز سيمين و زرّين و اسپ و ستام * ز دينار گيتى كه بردند نام

ز دينار و گوهر ز مشك و عبير * فزون گشت ز انديشهء تيز وير

[ سخن گفتن بهرام به سرداران از داد ]

[ سخن گفتن بهرام به سرداران از داد ]

چو از كار رومى بپردخت شاه * دلش گشت پيچان ز كار سپاه

بفرمود تا موبد راى زن * بشد با يكى نامدار انجمن

ببخشيد روى زمين سربسر * ابر پهلوانان پرخاشخر

درم داد و اسپ و نگين و كلاه * گرانمايه را كشور و تاج و گاه

پر از راستى كرد يك سر جهان * وزو شادمانه كهان و مهان

هر انكس كه بيداد بد دور كرد * بنادادن چيز و گفتار سرد

و زان پس چنين گفت با موبدان * كه اى پر هنر پاك دل بخردان

جهان را ز هر گونه داريد ياد * ز كردار شاهان بيداد و داد

بسى دست شاهان ز بيداد و آز * تهى ماند و هم تن ز آرام و ناز

جهان از بدانديش در بيم بود * دل نيك مردان به دو نيم بود

همه دست كرده به كار بدى * كسى را نبد كوشش ايزدى

نبد بر زن و زاده كس پادشا * پر از غم دل مردم پارسا

بهر جاى گستردن دست ديو * بريده دل از بيم گيهان خديو