شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٩٠

[ فرستادن بهرام گور ، برادر خود نرسى را به خراسان و خواندن پيش تخت خويش ]

چو آن نامه آمد بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

همى گفت هر كس كه يزدان سپاس * كه هست اين جهاندار يزدان شناس

زن و مرد و كودك بهامون شدند * بهر كشور از خانه بيرون شدند

همى خواندند آفرين نهان * بران دادگر شهريار جهان

ازان پس به خوردن بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

يكى نيمه از روز خوردن بدى * دگر نيمه زو كار كردن بدى

همى نو بهر بامدادى پگاه * خروشى بدى پيش درگاه شاه

كه هر كس كه دارد خوريد و دهيد * سپاسى ز خوردن به خود بر نهيد

كسى كش نيازست آيد بگنج * ستاند ز گنج درم سخته پنج

سه من تافته بادهء سالخورد * برنگ گل ِ نار و با رنگ زرد

جهانى برامش نهادند روى * پر آواز ميخواره شد شهر و كوى

چنان بد كه از بيد و گل افسرى * ز ديدار او خواستندى كرى

يكى شاخ نرگس بتاى درم * خريدى كسى زان نگشتى دژم

ز شادى جوان شد دل مرد پير * به چشمه درون آبها گشت شير

جهانجوى كرد از جهاندار ياد * كه يك سر جهان ديد زان گونه شاد

[ فرستادن بهرام گور ، برادر خود نرسى را به خراسان و خواندن پيش تخت خويش ]

[ فرستادن بهرام گور ، برادر خود نرسى را به خراسان و خواندن پيش تخت خويش ]

بنرسى چنين گفت يك روز شاه * كز ايدر برو با نگين و كلاه

خراسان ترا دادم آباد كن * دل زيردستان بما شاد كن

نگر تا نباشى بجز دادگر * مياويز چنگ اندرين رهگذر

پدر كرد بيداد و پيچيد ازان * چو مردى برهنه ز باد خزان

بفرمود تا خلعتش ساختند * گرانمايه گنجى بپرداختند

به دو گفت يزدان پناه تو باد * سر تخت خورشيد گاه تو باد

برفتن دو هفته درنگ آمدش * تن آسان خراسان بچنگ آمدش

چو نرسى بشد هفته‌يى بر گذشت * دل شاه ز انديشه پر دخته گشت

بفرمود تا موبد موبدان * برفت و بياورد چندى ردان

به دو گفت شد كار قيصر دراز * رسولش همى دير يابد جواز

چه مر دست و اندر خرد تا كجاست * كه دارد روان از خرد پشت راست

به دو گفت موبد انوشه بدى * جهاندار و با فرّه ايزدى

يكى مرد پيرست باراى و شرم * سخن گفتنش چرب و آواز نرم

كسى كش فلاطون بُدست اوستاد * خردمند و با دانش و با نژاد

يكى بر منش بود كامد ز روم * كنون خيره گشت اندرين مرز و بوم

بپژمرد چون لاله در ماه دى * تنش خشك و رخساره همرنگ نى

همه كهترانش بكردار ميش * كه روز شكارش سگ آيد بپيش

بكندى و تندى بما ننگريد * وزين مرز كس را بكس نشمريد

بموبد چنين گفت بهرام گور * كه يزدان دهد فرّ و ديهيم و زور

مرا گر جهاندار پيروز كرد * شب تيره بر بخت من روز كرد

يكى قيصر روم و قيصر نژاد * فريدون ورا تاج بر سر نهاد