شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨٨

[ اندرزنامه نوشتن بهرام گور به كار كارداران خود ]

پرستندگان را ببخشيد چيز * و ز آتشكده روى بنهاد تيز

خرامان بيامد به شهر صطخر * كه شاهنشهان را بدان بود فخر

پراگنده از چرم گاوان ميش * كه بر پشت پيلان همى راند پيش

هزار و صد و شست قنطار بود * درم بود ازو نيز و دينار بود

كه بر پهلوى موبد پارسى * همى نام برديش پيدا و سى

بياورد پس مَشكهاى اديم * بگسترد و شادان برو ريخت سيم

بره بر هران پل كه ويران بديد * رباطى كه از كاروانان شنيد

ز گيتى دگر هر كه درويش بود * و گر نانش از كوشش خويش بود

سديگر بكپّان بسختيد سيم * زن بيوه و كودكان يتيم

چهارم هران پير كز كاركرد * فرو ماند و ز روز ننگ و نبرد

بپنجم هر انكس كه بد با نژاد * توانگر نكردى ازو هيچ ياد

ششم هر كه آمد ز راه دراز * همى داشت درويشى خويش راز

بديشان ببخشيد چندين درم * نبد شاه روزى ز بخشش دژم

غنيمت همه بهر لشكر نهاد * نيامدش از آگندن گنج ياد

بفرمود پس تاج خاقان چين * كه پيش آورد مردم پاك دين

گهرها كه بود اندرو آژده * بكندند و ديوار آتشكده

بزرّ و بگوهر بياراستند * سر تخت آذر بپيراستند

و زان جايگه شد سوى طيسفون * كه نرسى بُد و موبدِ رهنمون

پذيره شدندش همه مهتران * بزرگان ايران و كنداوران

چو نرسى بديد آن سر و تاج شاه * درفش دلافروز و چندان سپاه

پياده شد و برد پيشش نماز * بزرگان و هم موبد سرفراز

بفرمود بهرام تا بر نشست * گرفت آن زمان دست او را بدست

بيامد نشست از بر تخت زر * بزرگان بپيش اندرون با كمر

ببخشيد گنجى بمرد نياز * در تنگ زندان گشادند باز

زمانه پر از رامش و داد شد * دل غمگنان از غم آزاد شد

ز هر كشورى رنج و غم دور كرد * ز بهر بزرگان يكى سور كرد

بدان سور هر كس كه بشتافتى * همه خلعت مهترى يافتى

[ اندرزنامه نوشتن بهرام گور به كار كارداران خود ]

[ اندرزنامه نوشتن بهرام گور به كار كارداران خود ]

سيوم روز بزم ردان ساختند * نويسنده را پيش بنشاختند

بمى خوردن اندر چو بگشاد چهر * يكى نامه بنوشت شادان به مهر

سر نامه كرد آفرين از نخست * بران كو روان را بشادى بشست

خرد بر دل خويش پيرايه كرد * برنج تن از مردمى مايه كرد

همه نيكويها ز يزدان شناخت * خرد جست و با مرد دانا بساخت

بدانيد كز داد جز نيكويى * نيايد نكوبد در بد خويى

هر انكس كه از كارداران ما * سر افراز و جنگى سواران ما

بنالد نه بيند بجز چاه و دار * و گر كشته بر خاك افگنده خوار

بكوشيد تا رنجها كم كنيد * دل غمگنان شاد و بىغم كنيد