شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨٣

[ سپاه كشيدن خاقان چين به ايران و زنهار خواستن ايرانيان از او ]

و زان سوى قيصر سپه بر گرفت * همه كشور روم لشكر گرفت

بايران چو آگاهى آمد ز روم * ز هند و ز چين و ز آباد بوم

كه قيصر سپه كرد و لشكر كشيد * ز چين و ختن لشكر آمد پديد

بايران هرانكس كه بد پيش رو * ز پيران و از نامداران نو

همه پيش بهرام گور آمدند * پر از خشم و پيكار و شور آمدند

بگفتند با شاه چندى درشت * كه بخت فروزانت بنمود پشت

سر رزمجويان برزم اندرست * ترا دل ببازى و بزم اندرست

به چشم تو خوارست گنج و سپاه * هم ان تاج ايران و هم تخت و گاه

چنين داد پاسخ جهاندار شاه * بدان موبدان نماينده راه

كه دادار گيهان مرا ياورست * كه از دانش برتران برترست

بنيروى آن پادشاه بزرگ * كه ايران نگه دارم از چنگ گرگ

ببخت و سپاه و بشمشير و گنج * ز كشور بگردانم اين درد و رنج

همى كرد بازى بدان همنشان * وزو پر ز خون ديدهء سركشان

همى گفت هر كس كزين پادشا * بپيچد دل مردم پارسا

دل شاه بهرام بيدار بود * ازين آگهى پر ز تيمار بود

همى ساختى كار لشكر نهان * ندانست رازش كس اندر جهان

همه شهر ايران ز كارش به بيم * از انديشگان دل شده به دو نيم

همه گشته نوميد زان شهريار * تن و كدخدايى گرفتند خوار

پس آگاهى آمد ببهرامشاه * كه آمد ز چين اندر ايران سپاه

جهاندار گستهم را پيش خواند * ز خاقان چين چند با او براند

كجا پهلوان بود و دستور بود * چو رزم آمدى پيش رنجور بود

دگر مهر پيروز به زاد را * سوم مهر برزين خرّاد را

چو بهرام پيروز بهراميان * خزروان رهّام با انديان

يكى شاه گيلان يكى شاه رى * كه بودند در راى هشيار پى

دگر داد برزين رزم آزماى * كجا زاولستان به دو بد بپاى

بياورد چون قارن برزمهر * دگر داد برزين آژنگ چهر

گزين كرد ز ايرانيان سى هزار * خردمند و شايستهء كارزار

برادرش را داد تخت و كلاه * كه تا گنج و لشكر بدارد نگاه

خردمند نرسئ آزاد چهر * همش فرّ و دين بود هم داد و مهر

و زان جايگه لشكر اندر كشيد * سوى آذرآبادگان بر كشيد

چو از پارس لشكر فراوان ببرد * چنين بود راى بزرگان و خرد

كه از جنگ بگريخت بهرامشاه * و زان سوى آذر كشيدست راه

چو بهرام رخ سوى دريا نهاد * رسولى ز قيصر بيامد چو باد

بكاخيش نرسى فرود آوريد * گرانمايه جايى چنانچون سزيد

نشستند با راى زن بخردان * بنزديك نرسى همه موبدان

سراسر سخنشان بد از شهريار * كه داد او بباد آن همه روزگار

سوى موبدان موبد آمد سپاه * بآگاه بودن ز بهرامشاه