شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨٢

[ سپاه كشيدن خاقان چين به ايران و زنهار خواستن ايرانيان از او ]

بيزدان چنين گفت كاى كردگار * توانا و دانندهء روزگار

اگر تاب گيرد دل من ز داد * ازين پس مرا تخت شاهى مباد

زن فرّخ پاك يزدان پرست * دگر باره بر گاو ماليد دست

بنام خداوند زردشت گفت * كه بيرون گذارى نهان از نهفت

ز پستان گاوش بباريد شير * زن ميزبان گفت كاى دستگير

تو بيداد را كرده‌اى دادگر * و گرنه نبودى ورا اين هنر

ازان پس چنين گفت با كدخداى * كه بيداد را داد شد باز جاى

تو با خنده و رامشى باش زين * كه بخشود بر ما جهان آفرين

بهر كاره چون شير با پخته شد * زن و مرد زان كار پر دخته شد

بنزديك مهمان شد آن پاك راى * همى برد خوان از پسش كدخداى

نهاده به دو كاسهء شير با * چه نيكو بدى گر بدى زير با

ازان شير با شاه لختى بخورد * چنين گفت پس با زن رادمرد

كه اين تازيانه بدرگاه بر * بياويز جايى كه باشد گذر

نگه كن يكى شاخ بر در بلند * نبايد كه از باد يابد گزند

از ان پس ببين تا كه آيد ز راه * همى كن بدين تازيانه نگاه

خداوند خانه بپوييد سخت * بياويخت آن شيب شاه از درخت

همى داشت آن را زمانى نگاه * پديد آمد از راه بىمر سپاه

هرانكس كه اين تازيانه بديد * ببهرامشاه آفرين گستريد

پياده همه پيش شيب دراز * برفتند و بردند يك يك نماز

زن و شوى گفت اين بجز شاه نيست * چنين چهره جز در خور گاه نيست

پر از شرم رفتند هر دو ز راه * پياده دوان تا بنزديك شاه

كه شاها بزرگا ردا بخردا * جهاندار و بر موبدان موبدا

بدين خانه درويش بد ميزبان * زنى بىنوا شوى پاليزبان

بران بندگى نيز پوزش نمود * همان شاه ما را پژوهش نمود

كه چون تو بدين جاى مهمان رسيد * بدين بىنوا خانه و مان رسيد

به دو گفت بهرام كاى روزبه * ترا دادم اين مرز و اين خوب ده

هميشه جز از ميزبانى مكن * برين باش و پاليزبانى مكن

بگفت اين و خندان بشد زان سراى * نشست از بر بارهء بادپاى

بشد زان ده ب‌نوا شهريار * بيامد بايوان گوهر نگار

[ سپاه كشيدن خاقان چين به ايران و زنهار خواستن ايرانيان از او ]

[ سپاه كشيدن خاقان چين به ايران و زنهار خواستن ايرانيان از او ]

برين گونه يك چند گيتى بخورد * برزم و ببزم و بننگ و نبرد

پس آگاهى آمد بهند و بروم * به ترك و بچين و بآباد بوم

كه بهرام را دل ببازيست بس * كسى را ز گيتى ندارد بكس

طلايه نه و ديده‌بان نيز نه * بمرز اندرون پهلوان نيز نه

ببازى همى بگذارند جهان * نداند همى آشكار و نهان

چو خاقان چين اين سخنها شنيد * ز چين و ختن لشكرى برگزيد

درم داد و سر سوى ايران نهاد * كسى را نيامد ز بهرام ياد