شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨١

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را و داستان او با زن پاليزبان ]

يكى پاره بريان ببرد از بره * همان پخته چيزى كه بد يك سره

چو بهرام دست از خورشها بشست * همى بود بىخواب و ناتن درست

چو شب كرد با آفتاب انجمن * كدوى مى و سنجد آورد زن

به دو گفت شاه اى زن كم سخن * يكى داستان گوى با من كهن

بدان تا بگفتار تو مى خوريم * بمى درد و اندوه را بشكريم

به تو داستان نيز كردم يله * ز بهرامت آزاديست ار گله

زن كم سخن گفت آرى نكوست * هم آغاز هر كار و فرجام ازوست

به دو گفت بهرام كاين است و بس * ازو دادجويى نبينند كس

زن بر منش گفت كاى پاك راى * برين ده فراوان كس است و سراى

هميشه گذار سواران بود * ز ديوان و از كار داران بود

يكى نام دزدى نهد بر كسى * كه فرجام زان رنج يابد بسى

ز بهر درم گرددش كينه كش * كه ناخوش كند بر دلش روز خوش

زن پاك تن را بآلودگى * برد نام و آرد به بيهودگى

زيانى بود كان نيايد بگنج * ز شاه جهاندار اينست رنج

پر انديشه شد زان سخن شهريار * كه بد شد و را نام زان مايه كار

چنين گفت پس شاه يزدان شناس * كه از دادگر كس ندارد سپاس

درشتى كنم زين سخن ماه چند * كه پيدا شود داد و مهر از گزند

شب تيره ز انديشه پيچان بخفت * همه شب دلش با ستم بود جفت

بدانگه كه شب چادر مشك بوى * بدرّيد و بر چرخ بنمود روى

بيامد زن از خانه با شوى گفت * كه هر كاره و آتش آر از نهفت

ز هر گونه تخم اندر افگن به آب * نبايد كه بيند و را آفتاب

كنون تا بدوشم ازين گاو شير * تو اين كار هر كاره آسان مگير

بياورد گاو از چراگاه خويش * فراوان گيا برد و بنهاد پيش

بپستانش بر دست ماليد و گفت * بنام خداوند بىيار و جفت

تهى بود پستان گاوش ز شير * دل ميزبان جوان گشت پير

چنين گفت با شوى كاى كدخداى * دل شاه گيتى دگر شد براى

ستمكاره شد شهريار جهان * دلش دوش پيچان شد اندر نهان

به دو گفت شوى از چه گويى همى * بفال بد اندر چه جويى همى

چنين گفت زن كاى گرانمايه شوى * مرا بيهده نيست اين گفت و گوى

چو بيدادگر شد جهاندار شاه * ز گردون نتابد ببايست ماه

بپستانها در شود شير خشك * نبويد بنافه درون نيز مشك

زنا و ربا آشكارا شود * دل نرم چون سنگ خارا شود

بدشت اندرون گرگ مردم خورد * خردمند بگريزد از بىخرد

شود خايه در زير مرغان تباه * هرانگه كه بيدادگر گشت شاه

چراگاه اين گاو كمتر نبود * هم آبشخورش نيز بتّر نبود

بپستان چنين خشك شد شير اوى * دگر گونه شد رنگ و آژير اوى

چو بهرامشاه اين سخنها شنود * پشيمانى آمدش ز انديشه زود