شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨٠

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را و داستان او با زن پاليزبان ]

دگر تير زد بر ميان سرش * فرو ريخت چون آب خون از برش

فرود آمد و خنجرى بر كشيد * سراسر بر اژدها بر دريد

يكى مرد برنا فرو برده بود * به خون و بزهر اندر افسرده بود

بران مرد بسيار بگريست زار * و زان زهر شد چشم بهرام تار

و ز انجا بيامد بپرده سراى * مى آورد و خوبان بربط سراى

چو سى روز بگذشت ز ارديبهشت * شد از ميوه پاليزها چون بهشت

چنان ساخت كايد بتور اندرون * پرستنده با او يكى رهنمون

بشبگير هر مزد خرداد ماه * ازان دشت سوى دهى رفت شاه

ببيند كه اندر جهان داد هست * بجويد دل مرد يزدان پرست

همى راند شبديز را نرم نرم * برين گونه تا روز برگشت گرم

همى راند حيران و پيچان به راه * بخواب و به آب آرزومند شاه

چنين تا بآباد جايى رسيد * بهامون بنزد سرايى رسيد

زنى ديد بر كتف او بر سبوى * ز بهرام خسرو بپوشيد روى

به دو گفت بهرام كايدر سپنج * دهيد ار نه بايد گذشتن برنج

چنين گفت زن كاى نبرده سوار * تو اين خانه چون خانهء خويش دار

چو پاسخ شنيد اسپ در خانه راند * زن ميزبان شوى را پيش خواند

به دو گفت كاه آر و اسپش بمال * چو گاه جو آيد بكن در جوال

خود آمد بجايى كه بودش نهفت * ز پيش اندرون رفت و خانه برفت

حصيرى بگسترد و بالش نهاد * ببهرام بر آفرين كرد ياد

سوى خانهء آب شد آب برد * همى در نهان شوى را بر شمرد

كه اين پير و ابله بماند بجاى * هرانگه كه بيند كس اندر سراى

نباشد چنين كار كار زنان * منم لشكرى دار دندان كنان

بشد شاه بهرام و رخ را بشست * كزان اژدها بود ناتن درست

بيامد نشست از بر آن حصير * بدر خانه بر پاى بد مرد پير

بياورد خوانى و بنهاد راست * بر و ترّه و سركه و نان و ماست

بخورد اندكى نان و نالان بخفت * بدستار چينى رخ اندر نهفت

چو از خواب بيدار شد زن بشوى * همى گفت كاى زشت ناشسته روى

بره كشت بايد ترا كاين سوار * بزرگست و از تخمهء شهريار

كه فرّ كيان دارد و نور ماه * نماند همى جز ببهرامشاه

چنين گفت با زن گرانمايه شوى * كه چندين چرا بايدت گفت و گوى

ندارى نمكسود و هيزم نه نان * چه سازى تو برگ چنين ميهمان

بره كشتى و خورد و رفت اين سوار * تو شو خر بانبوهى اندر گذار

زمستان و سرما و باد دمان * بپيش آيدت يك زمان بىگمان

همى گفت انباز و نشنيد زن * كه هم نيك پى بود و هم راى زن

بره كشته شد هم بفرجام كار * بگفتار آن زن ز بهر سوار

چو شد كشته ديگى هريسه بپخت * برند آتش از هيزم نيم سُخت

بياورد چيزى بر شهريار * برو خايه و ترّهء جويبار