شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٨

[ آمدن سام به ديدن رستم ]

همه دشت پر باده و ناى بود * بهر كنج صد مجلس آراى بود

بزاولستان از كران تا كران * نشسته بهر جاى رامشگران

نبد كهتر از مهتران بر فرود * نشسته چنانچون بود تار و پود

پس آن پيكر رستم شير خوار * ببردند نزديك سام سوار

ابر سام يل موى بر پاى خاست * مرا ماند اين پرنيان گفت راست

اگر نيم ازين پيكر آيد تنش * سرش ابر سايد زمين دامنش

و زان پس فرستاده را پيش خواست * درم ريخت تا بر سرش گشت راست

[ بشادى بر آمد ز درگاه كوس * بياراست ميدان چو چشم خروس ]

[ مى آورد و رامشگران را بخواند * بخواهندگان بر درم برفشاند ]

بياراست جشنى كه خورشيد و ماه * نظاره شدند اندران بزمگاه ]

پس آن نامهء زال پاسخ نوشت * بياراست چون مرغزار بهشت

نخست آفرين كرد بر كردگار * بران شادمان گردش روزگار

ستودن گرفت آنگهى زال را * خداوند شمشير و كوپال را

پس آمد بدان پيكر پرنيان * كه يال يلان داشت و فرّ كيان

بفرمود كين را چنين ارجمند * بداريد كز دم نيابد گزند

نيايش همى كردم اندر نهان * شب و روز با كردگار جهان

كه زنده ببيند جهان بين من * ز تخم تو گردى بآيين من

كنون شد مرا و ترا پشت راست * نبايد جز از زندگانيش خواست

[ فرستاده آمد چو باد دمان * بر زال روشن دل و شادمان ]

[ چو بشنيد زال اين سخنهاى نغز * كه روشن روان اندر آيد بمغز ]

[ بشاديش بر شادمانى فزود * برافراخت گردن بچرخ كبود ]

همى گشت چندى برو بر جهان * برهنه شد آن روزگار نهان

[ برستم همى داد ده دايه شير * كه نيروى مردست و سرمايه شير ]

[ چو از شير آمد سوى خوردنى * شد از نان و از گوشت افزودنى ]

[ بدى پنج مرده مر او را خورش * بماندند مردم از ان پرورش ]

چو رستم بپيمود بالاى هشت * بسان يكى سرو آزاد گشت

چنان شد كه رخشان ستاره شود * جهان بر ستاره نظاره شود

تو گفتى كه سام يلستى بجاى * به بالا و ديدار و فرهنگ و راى

[ آمدن سام به ديدن رستم ]

[ آمدن سام به ديدن رستم ]

چو آگاهى آمد بسام دلير * كه شد پور دستان همانند شير

[ كس اندر جهان كودك نارسيد * بدين شير مردى و گردى نديد ]

[ بجنبيد مر سام را دل ز جاى * بديدار آن كودك آمدش راى ]

[ سپه را بسالار لشكر سپرد * برفت و جهان ديدگان را ببرد ]

چو مهرش سوى پور دستان كشيد * سپه را سوى زاولستان كشيد

چو زال آگهى يافت بر بست كوس * ز لشكر زمين گشت چون آبنوس

خود و گرد مهراب كابل خداى * پذيره شدن را نهادند راى

بزد مهره در جام و برخاست غو * بر آمد ز هر دو سپه دار و رو