شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٩

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را و داستان او با زن پاليزبان ]

شكر جست و بادام و مرغ و بره * كه آرايش خوان كند يك سره

مى و زعفران برد و مشك و گلاب * سوى خانه شد با دلى پر شتاب

بياورد خوان با خورشهاى نغز * جوان بر منش بود و پاكيزه مغز

چو نان خورده شد جام پر مىببرد * نخستين ببهرام خسرو سپرد

بدين گونه تا شاد و خرّم شدند * ز خردك بجام دمادم شدند

چنين گفت با ميزبان شهريار * كه بهرام ما را كند خواستار

شما مىگساريد و مستان شويد * مجنبيد تا مى پرستان شويد

بماليد پس باره را زين نهاد * سوى گلشن آمد ز مى گشته شاد

ببازارگان گفت چندين مكوش * از افزونى اى مرد ارزان فروش

بدانگى مرا دوش بفروختى * همى چشم شاگرد را دوختى

كه مرغى خريدى فزون از بها * نهادى مرا در دم اژدها

بگفت اين ببازارگان و برفت * سوى گاه شاهى خراميد تفت

چو خورشيد بر تخت بنمود تاج * جهانبان نشست از بر تخت عاج

بفرمود خسرو بسالار بار * كه بازارگان را كند خواستار

بيارند شاگرد با او بهم * يكى شاد از يشان و ديگر دژم

چو شاگرد و استاد رفتند زود * بپيش شهنشاه ايران چو دود

چو شاگرد را ديد بنواختش * بر مهتران شاد بنشاختش

يكى بدره بردند نزديك اوى * كه چون ماه شد جان تاريك اوى

ببازارگان گفت تا زنده‌اى * چنان دان كه شاگرد را بنده‌اى

همان نيز هر ماهيانى دو بار * درم شست گنجى بروبر شمار

به چيز تو شاگرد مهمان كند * دل مرد آزاده خندان كند

بموبد چنين گفت زان پس كه شاه * چو كار جهان را ندارد نگاه

چه داند كه مردم كدامست به * چگونه شناسد كهان را ز مه

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را و داستان او با زن پاليزبان ]

[ كشتن بهرام گور ، اژدها را و داستان او با زن پاليزبان ]

همى بود يك چند با مهتران * مى روشن و جام و رامشگران

بهار آمد و شد جهان چون بهشت * به خاك سيه بر فلك لاله كشت

همه بومها پر ز نخچير گشت * بجوى آبها چون مى و شير گشت

گرازيدن گور و آهو بشخ * كشيدند بر سبزه هر جاى نخ

همه جويباران پر از مشك دُم * بسان گل نارون مى بخم

بگفتند با شاه بهرام گور * كه شد دير هنگام نخچير گور

چنين داد پاسخ كه مردى هزار * گزين كرد بايد ز لشكر سوار

سوى تور شد شاه نخچير جوى * جهان گشت يك سر پر از گفت و گوى

ز گور و ز غرم و ز آهو جهان * بپرداختند آن دلاور مهان

سديگر چو بفروخت خورشيد تاج * زمين زرد شد كوه و دريا چو عاج

بنخچير شد شهريار دلير * يكى اژدها ديد چون نرّه شير

به بالاى او موى زير سرش * دو پستان بسان زنان از برش

كمان را بزه كرد و تير خدنگ * بزد بر بر اژدها بىدرنگ