شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٦

[ هنر نمودن بهرام به نخجير گوران ]

وگر اسپ در كشت زارى كند * ور آهنگ بر ميوه دارى كند

ز زندان نيابد بسالى رها * سوار سرافراز گر بىبها

همان رنج ما بس گزيدست بهر * بياييم و آزرده گردند شهر

برفتند بازار گانان شهر * ز جزّ و ز برقوه مردم دو بهر

بيابان چو بازار چين شد ز بار * بران سو كه بد لشكر شهريار

[ هنر نمودن بهرام به نخجير گوران ]

[ هنر نمودن بهرام به نخجير گوران ]

دگر روز چون تاج بفروخت هور * جهاندار شد سوى نخچير گور

كمان را بزه بر نهاده سپاه * پس لشكر اندر همى رفت شاه

چنين گفت هر كو كمان را بدست * بمالد گشايد به اندازه شست

نبايد زدن تير جز بر سرون * كه از سينه پيكانش آيد برون

يكى پهلوان گفت كاى شهريار * نگه كن بدين لشكر نامدار

كه با كيست زين گونه تير و كمان * بدانديش گر مرد نيكى گمان

مگر باشد اين از گشاد برت * كه جاويد بادا سر و افسرت

چو تو تير گيرى و شمشير و گرز * ازان خسروى فرّ و بالاى برز

همه لشكر از شاه دارند شرم * ز تير و كمانشان شود دست نرم

چنين داد پاسخ كه اين ايزديست * كزو بگذرى زورِ بهرام چيست

بر انگيخت شبديز بهرام را * همى تيز كرد او دلارام را

چو آمدش هنگام بگشاد شست * بر گور را با سرونش ببست

هم انگاه گور اندر آمد بسر * برفتند گردان زرّين كمر

شگفت اندران زخم او ماندند * يكايك برو آفرين خواندند

كه كس پرّ و پيكان تيرش نديد * به بالاى آن گور شد ناپديد

سواران جنگى و مردان كين * سراسر برو خواندند آفرين

به دو پهلوان گفت كاى شهريار * مبيناد چشمت بد روزگار

سوارى تو و ما همه بر خريم * هم از خروران در هنر كمتريم

به دو گفت شاه اين نه تير منست * كه پيروز گر دستگير منست

كرا پشت و ياور جهاندار نيست * ازو خوارتر در جهان خوار نيست

برانگيخت آن باركش را ز جاى * تو گفتى شد آن باره پرّان هماى

يكى گور پيش آمدش ماده بود * بچه پيش ازو رفته او مانده بود

يكى تيغ زد بر ميانش سوار * به دو نيم شد گور ناپايدار

رسيدند نزديك او مهتران * سرافراز و شمشير زن كهتران

چو آن زخم ديدند بر ماده گور * خردمند گفت اينت شمشير و زور

مبيناد چشم بد اين شاه را * نماند بجز بر فلك ماه را

سر مهتران جهان زير اوست * فلك زير پيكان و شمشير اوست

سپاه از پس اندر همى تاختند * بيابان ز گوران بپرداختند

يكى مرد بر گرد لشكر بگشت * كه يك تن مباد اندرين پهن دشت

كه گورى فروشد ببازارگان * بديشان دهند اين همه رايگان

ز بركوى با نامداران جز * ببردند بسيار ديبا و خز