شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٥

[ رفتن بهرام گور به نخجيرگاه و كشتن شيران ]

يكى گفت كاى شاه خورشيد چهر * ندارى همى بر تن خويش مهر

همه بيشه شيرند با بچّگان * همه بچّگان شير مادر مكان

كنون بايد آژير بودن دلير * كه در مهرگان بچّه دارد به زير

سه فرسنگ بالاى اين بيشه است * بيك سال اگر شير گيرى بدست

جهان هم نگردد ز شيران تهى * تو چندين چرا رنج بر تن نهى

چو بنشست بر تخت شاه از نخست * به پيمان جز از جنگ شيران نجست

كنون شهريارى بايران تراست * بگور آمدى جنگ شيران چراست

به دو گفت شاه اى خردمند پير * بشبگير فردا من و گور و تير

سواران گردنكش اندر زمان * نكردند نامى بتير و كمان

اگر داد مردى بخواهيم داد * بگوپال و شمشير گيريم ياد

به دو گفت موبد كه مرد سوار * نبيند چو تو گرد در كارزار

كه چشم بد از فرّ تو دور باد * نشست تو در تو گلشن و سور باد

بپرده سراى آمد از بيشه شاه * ابا موبد و پهلوان سپاه

همى خواند لشكر برو آفرين * كه بىتو مبادا كلاه و نگين

بخرگاه شد چون سپه بازگشت * ز دادنش گيتى پر آواز گشت

يكى دانشى مرزبان پيش كار * بخرگاه نو بر پراگند خار

نهادند كافور و مشك و گلاب * بگسترد مشك از بر جاى خواب

همه خيمه‌ها خوان زرّين نهاد * برو كاسه‌رود آرايش چين نهاد

بياراست سالار خوان از بره * همه خوردنيها كه بد يك سره

چو نان خورده شد شاه بهرام گور * بفرمود جامى بزرگ از بلور

كه آرد پرى چهرهء ميگسار * نهد بر كف دادگر شهريار

چنين گفت كان شهريار اردشير * كه برنا شد از بخت او مرد پير

سرِ مايه او بود ما كهتريم * اگر كهترى را خود اندر خوريم

برزم و ببزم و براى و بخوان * جز او را جهاندار گيتى مخوان

بدانگه كه اسكندر آمد ز روم * بايران و ويران شد اين مرز و بوم

كجا ناجوانمرد بود و درشت * چو سى و شش از شهر ياران بكشت

لب خسروان پر ز نفرين اوست * همه روى گيتى پر از كين اوست

كجا بر فريدون كنند آفرين * برويست نفرين ز جوياى كين

مبادا جز از نيكويى در جهان * ز من در ميان كهان و مهان

بياريد گفتا مناديگرى * خوش آواز و از نامداران سرى

كه گردد سراسر بگرد سپاه * همى بر خروشد ببى راه و راه

بگويد كه بر كوى در شهر جز * گر از گوهر و زرّ و ديبا و خز

چنين تا بخاشاك ناچيز پست * بيازد كسى ناسزاوار دست

بر اسپش نشانم ز پس كرده روى * از ايدر كشان با دو پر خاشجوى

دو پايش ببندند در زير اسپ * فرستمش تا خان آذر گشسپ

نيايش كند پيش آتش به خاك * پرستش كند پيش يزدان پاك

بدان كس دهم چيز او را كه چيز * ازو بستد و رنج او ديد نيز