شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٤

[ رفتن بهرام گور به نخجيرگاه و كشتن شيران ]

بشادى بسى روز بگذاشتم * ز بادى كه بد بهره برداشتم

كنون بر گل و نار و سيب و بهى * ز مى جام زرّين ندارم تهى

چو بينم رخ سيب بيجاده رنگ * شود آسمان همچو پشت پلنگ

برومند و بويا بهارى بود * مى سرخ چون غمگسارى بود

هوا راست گردد نه گرم و نه سرد * زمين سبزه و آبها لاژورد

چو با مهرگانى بپوشيم خز * بنخچير بايد شدن سوى جز

بدان دشت نخچير كارى كنيم * كه اندر جهان يادگارى كنيم

كنون گردن گور گردد ستبر * دل شير نر گيرد و رنگ ببر

سگ و يوز با چرغ و شاهين و باز * نبايد كشيدن به راه دراز

كه آن جاى گرزست ست و تير و كمان * نباشيم بىتاختن يك زمان

بيابان كه من ديده‌ام زير جز * شده چون بن نيزه بالاى گز

بران جايگه نيز يابيم شير * شكارى بود گر بمانيم دير

همى بود تا ابر شهريورى * برآمد جهان شد پر از لشكرى

ز هر گوشه‌يى لشكرى جنگجوى * سوى شاه ايران نهادند روى

از يشان گزين كرد گردنكشان * كسى كو ز نخچير دارد نشان

بياورد لشكر بدشت شكار * سواران شمشير زن ده هزار

ببردند خرگاه و پرده سراى * همان خيمه و آخر و چارپاى

همه زيردستان بپيش سپاه * برفتند هر جاى كندند چاه

بدان تا نهند از بر چاه چرخ * كنند از بر چرخ چينى سطرخ

پس لشكر اندر همى تاخت شاه * خود و ويژگان تا بنخچيرگاه

بيابان سراسر پر از گور ديد * همه بيشه از شير پر شور ديد

چنين گفت كاين جا شكار منست * كه از شير بر خاك چندين تنست

بخسپيد شادان دل و تن درست * كه فردا ببايد مرا شير جست

كنون ميگساريم تا چاك روز * چو رخشان شود هور گيتى فروز

نخستين بشمشير شير افگنيم * همان اژدهاى دلير افگنيم

چو اين بيشه از شير گردد تهى * خدنگ مرا گور گردد رهى

ببود آن شب و بامداد پگاه * سوى بيشه رفتند شاه و سپاه

هم انگاه بيرون خراميد شير * دلاور شده خورده از گور سير

بياران چنين گفت بهرام گرد * كه تير و كمان دارم و دست برد

و ليكن بشمشير يازم بشير * بدان تا نخواند مرا نادلير

بپوشيد تر كرده پشمين قباى * باسپ نبرد اندر آورد پاى

چو شير اژدها ديد بر پاى خاست * ز بالا دو دست اندر آورد راست

همى خواست زد بر سر اسپ اوى * بزد پاشنه مرد نخچير جوى

بزد بر سر شير شمشير تيز * سبك جفت او جست راه گريز

ز سر تا ميانش به دو نيم كرد * دل نرّه شيران پر از بيم كرد

بيامد دگر شير غرّان دلير * همى جفت او بچّه پرورد زير

بزد خنجرى تيز بر گردنش * سر شير نر كنده شد از تنش