شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٣

[ رفتن بهرام گور به نخجيرگاه و كشتن شيران ]

يكى پاسبان بد برين خواسته * دل و جان ز افزون شدن كاسته

بدين دشت چه گرگ و چه گوسفند * چو باشد به بيكار و ناسودمند

به زير زمين در چه گوهر چه سنگ * كزو خورد و پوشش نيايد بچنگ

نسازيم ازان رنج بنياد گنج * نبنديم دل در سراى سپنج

فريدون نه پيداست اندر جهان * همان ايرج و سلم و تور از مهان

همان جم ّ و كاوس با كىقباد * جزين نامداران كه داريم ياد

پدرم آنك زو دل پر از درد بود * نبد دادگر ناجوانمرد بود

كسى زين بزرگان پديدار نيست * بدين با خداوند پيكار نيست

تو آن خواسته گرد كن هرچ هست * ببخش و مبر زان بيك چيز دست

كسى را كه پوشيده دارد نياز * كه از بد همى دير يابد جواز

همان نيز پيرى كه بيكار گشت * به چشم گرانمايگان خوار گشت

دگر هرك چيزيش بود و بخورد * كنون ماند با درد و با باد سرد

كسى را كه نامست و دينار نيست * ببازارگانى كسش يار نيست

دگر كودكانى كه بينى يتيم * پدر مرده و مانده بىزرّ و سيم

زنانى كه بىشوى و بىپوشش‌اند * كه كارى ندانند و بىكوشش‌اند

بريشان ببخش اين همه خواسته * بر افروز جان و روان كاسته

تو با آنك رفتى سوى گنج باد * همه داد و پرهيزگاريت باد

نهان كرده دينار فرشيد ورد * به دو مان همى تا نماند به درد

مر او را چه دينار و گوهر چه خاك * چو بايست كردن همى در مغاك

سپهر گراينده يار تو باد * همان داد و پرهيز كار تو باد

نهادند بر نامه بر مهر شاه * فرستاده برگشت و آمد به راه

[ رفتن بهرام گور به نخجيرگاه و كشتن شيران ]

[ رفتن بهرام گور به نخجيرگاه و كشتن شيران ]

بفرمود تا تخت شاهنشهى * بباغ بهار اندر آرد رهى

بفرمان ببردند پيروزه تخت * نهادند زير گلَفشان درخت

مى و جام بردند و رامشگران * بپاليز رفتند با مهتران

چنين گفت با راى زن شهريار * كه خرّم بمردم بود روزگار

بدخمه درون بس كه تنها شويم * اگر چند با برز و بالا شويم

همه بسترد مرگ ديوانها * بپاى آورد كاخ و ايوانها

ز شاه و ز درويش هر كو بمرد * ابا خويشتن نام نيكى ببرد

ز گيتى ستايش بما بر بس است * كه گنج درم بهر ديگر كس است

بىآزارى و راستى بايدت * چو خواهى كه اين خورده نگزايدت

كنون سال من رفت بر سى و هشت * بسى روز بر شادمانى گذشت

چو سال جوان بر كشد بر چهل * غم روز مرگ اندر آيد بدل

چو يك موى گردد بسر بر سپيد * ببايد گسستن ز شادى اميد

چو كافور شد مشك معيوب گشت * بكافور بر تاج ناخوب گشت

همى بزم و بازى كنم تا دو سال * چو لختى شكست اندر آيد بيال

شوم پيش يزدان بپوشم پلاس * نباشم ز گفتار او ناسپاس