شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧٠

[ داستان بهرام گور با فرشيدورد كديور و مرد خاركن ]

همى راند گويان بمشكوى خويش * بسوى بتان سمن بوى خويش

[ داستان بهرام گور با فرشيدورد كديور و مرد خاركن ]

[ داستان بهرام گور با فرشيدورد كديور و مرد خاركن ]

بخفت آن شب و بامداد پگاه * بيامد سوى دشت نخچير گاه

همه راه و بىراه لشكر گذشت * چنان شد كه يك ماه ماند او بدشت

سرا پرده و خيمه‌ها ساختند * ز نخچير دشتى بپرداختند

كسى را نيامد بران دشت خواب * مى و گوشت نخچير و چنگ و رباب

بيابان همى آتش افروختند * تر و خشك هيزم بسى سوختند

برفتند بسيار مردم ز شهر * كسى كش ز دينار بايست بهر

همى بود چندى خريد و فروخت * بيابان ز لشكر همى بر فروخت

ز نخچير دشت و ز مرغان آب * همى يافت خواهنده چندان كباب

كه بردى بخروار تا خان خويش * بر كودك خرد و مهمان خويش

چو ماهى بر آمد شتاب آمدش * همى با بتان راى خواب آمدش

بياورد لشكر ز نخچير گاه * ز گرد سواران نديدند راه

همى رفت لشكر بكردار گرد * چنين تا رخ روز شد لاژورد

يكى شارستان پيشش آمد به راه * پر از برزن و كوى و بازار گاه

بفرمود تا لشكرش با بنه * گذارند و ماند خود او يك تنه

بپرسيد تا مهتر ده كجاست * سر اندر كشيد و همى رفت راست

شكسته درى ديد پهن و دراز * بيامد خداوند و بردش نماز

بپرسيد كاين خان ويران كراست * ميان ده اين جاى ويران چراست

خداوند گفت اين سراى منست * همين بخت بد رهنماى منست

نه گاوستم ايدر نه پوشش نه خر * نه دانش نه مردى نه پا و نه پر

مرا ديدى اكنون سرايم ببين * بدين خانه نفرين به از آفرين

ز اسپ اندر آمد بديد آن سراى * جهاندار را سست شد دست و پاى

همه خانه سرگين بد از گوسفند * يكى طاق بر پاى و جاى بلند

به دو گفت چيزى ز بهر نشست * فراز آور اى مرد مهمان پرست

چنين داد پاسخ كه بر ميزبان * بخيره چرا خندى اى مرزبان

گر افگندنى هيچ بودى مرا * مگر مرد مهمان ستودى مرا

نه افگندنى هست و نه خوردنى * نه پوشيدنى و نه گستردنى

بجاى دگر خانه جويى رواست * كه ايدر همه كارها بىنواست

ورا گفت بالش نگه كن يكى * كه تا برنشينم برو اندكى

به دو گفت ايدر نه جاى نكوست * همانا ترا شير مرغ آرزوست

پس انگاه گفتش كه شير آر گرم * چنان چون بيابى يكى نان نرم

چنين داد پاسخ كه ايدون گمان * كه خوردى و گشتى ازو شادمان

اگر نان بدى در تنم جان بدى * اگر چند جانم به از نان بدى

به دو گفت گر نيستت گوسفند * كه آمد بخان تو سرگين فگند

چنين داد پاسخ كه شب تيره شد * مرا سر ز گفتار تو خيره شد

يكى خانه بگزين كه يا بى پلاس * خداوند آن خانه دارد سپاس