شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٧

[ نامگذارى رستم ]

بياور يكى خنجر آبگون * يكى مرد بينا دل پر فسون

نخستين بمى ماه را مست كن * ز دل بيم و انديشه را پست كن

بكافد تهيگاه سرو سهى * نباشد مر او را ز درد آگهى

و زو بچهء شير بيرون كشد * همه پهلوى ماه در خون كشد

و ز آن پس بدوز آن كجا كرد چاك * ز دل دور كن ترس و تيمار و باك

گياهى كه گويمت با شير و مشك * بكوب و بكن هر سه در سايه خشك

بسا و بر آلاى بر خستگيش * ببينى همان روز پيوستگيش

به دو مال از ان پس يكى پرّ من * خجسته بود سايهء فرّ من

ترا زين سخن شاد بايد بدن * بپيش جهاندار بايد شدن

كه او دادت اين خسروانى درخت * كه هر روز نو بشكفاندش بخت

بدين كار دل هيچ غمگين مدار * كه شاخ برومندت آمد ببار

بگفت و يكى پر ز بازو بكند * فگند و بپرواز بر شد بلند

بشد زال و آن پرّ او بر گرفت * برفت و بكرد آنچه گفت اى شگفت

[ بدان كار نظاره شد يك جهان * همه ديده پر خون و خسته روان ]

فرو ريخت از مژّه سيندخت خون * كه كودك ز پهلو كى آيد برون

بيامد يكى موبدى چرب دست * مر آن ماه رخ را بمى كرد مست

بكافيد بىرنج پهلوى ماه * بتابيد مر بچه را سر ز راه

چنان بىگزندش برون آوريد * كه كس در جهان اين شگفتى نديد

يكى بچه بد چون گوى شيرفش * به بالا بلند و بديدار كش

شگفت اندر و مانده بد مرد و زن * كه نشنيد كس بچهء پيل تن

[ همان دردگاهش فرو دوختند * بدارو همه درد بسپوختند ]

شبانروز مادر ز مى خفته بود * ز مى خفته و هش از و رفته بود

چو از خواب بيدار شد سرو بن * بسيندخت بگشاد لب بر سخن

برو زرّ و گوهر بر افشاندند * ابر كردگار آفرين خواندند

مر آن بچه را پيش او تاختند * بسان سپهرى بر افراختند

بخنديد از آن بچه سرو سهى * بديد اندرو فرّ شاهنشهى

[ برستم بگفتا غم آمد بسر * نهادند رستمش نام پسر ]

يكى كودكى دوختند از حرير * به بالاى آن شير ناخورده شير

درون وى آگنده موى سمور * برخ بر نگاريده ناهيد و هور

ببازوش بر اژدهاى دلير * بچنگ اندرش داده چنگال شير

به زير كش اندر گرفته سنان * بيك دست كوپال و ديگر عنان

نشاندندش آنگه بر اسپ سمند * بگرد اندرش چاكران نيز چند

[ چو شد كار يك سر همه ساخته * چنانچون ببايست پرداخته ]

هيون تكاور بر انگيختند * بفرمان بران بر درم ريختند

پس آن صورت رستم گرزدار * ببردند نزديك سام سوار

يكى جشن كردند در گلستان * ز زاولستان تا بكابلستان