شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦٨

[ خواستن بهرام گور دختر گوهرفروش را ]

يكى جام كافور بر با گلاب * چنان كن كه بويا بود جاى خواب

من از جام مى همچنانم كه دوش * نتابد مى اين پير گوهر فروش

بگفت اين و چادر بسر بر كشيد * تن آسانى و خواب در بر كشيد

چو خورشيد تابنده بفراخت تاج * زمين شد بكردار درياى عاج

پرستنده تازانهء شهريار * بياويخت از خانهء ماهيار

سپه را ز سالار گردنكشان * بجستند زان تازيانه نشان

سپاه انجمن شد بدرگاه بر * كجا همچنان بر در شاه بر

هر انكس كه تازانه دانست باز * برفتند و بردند پيشش نماز

چو دربان بديد آن سپاه گران * كمردار بسيار و ژوپين و ران

بيامد بر خفته بر سان گرد * سر پير از خواب بيدار كرد

به دو گفت برخيز و بگشاى دست * نه هنگام خوابست و جاى نشست

كه شاه جهانست مهمان تو * بدين بىنوا خانه و مان تو

يكايك دل مرد گوهر فروش * ز گفتار دربان بر آمد به جوش

به دو گفت كاين را چه گويى همى * پى شهر ياران چه جويى همى

همان چون ز گوينده بشنيد مست * خروشان از انجاى بر پاى جست

ز دربان بر آشفت و گفت اين سخن * نگويد خردمند مرد كهن

پرستنده گفت اى جهان ديده مرد * ترا بر زمين شاه ايران كه كرد

بيامد پرستنده هنگام روز * كه پيدا نبد هور گيتى فروز

يكى تازيانه بزر تافته * بهر جاى گوهر برو بافته

بياويخت از پيش درگاه ما * بدان سو كه باشد گذرگاه ما

ز دربان چو بشنيد يك سر سخن * بپيچيد بيدار مرد كهن

كه من دوش پيش شهنشاه مست * چرا بودم و دخترم مى پرست

بيامد سوى حجرهء آرزوى * به دو گفت كاى ماه آزاده خوى

شهنشاه بهرام بود آنك دوش * بيامد سوى خان گوهر فروش

همى آمد از دشت نخچيرگاه * عنان تافتست از كهن دژ به راه

كنون خيز و ديباى چينى بپوش * بنه بر سر افسر چنان هم كه دوش

نثارش كن از گوهر شاهوار * سه ياقوت سرخ از در شهريار

چو بينى رخ شاه خورشيد فش * دو تايى برو دست كرده بكش

مبين مر و را چشم در پيش دار * ورا چون روان و تن خويش دار

چو پرسدت با او سخن نرم گوى * سخنهاى با شرم و با زرم گوى

من اكنون نيايم اگر خواندم * بجاى پرستنده بنشاندم

بسان همالان نشستم بخوان * كه اندر تنم خرد باد استخوان

كه من نيز گستاخ گشتم بشاه * به پير و جوان از مى آيد گناه

هم انگه يكى بنده آمد دوان * كه بيدار شد شاه روشن روان

چو بيدار شد ايمن و تن درست * بباغ اندر آمد سر و تن بشست

نيايش كنان پيش خورشيد شد * ز يزدان دلى پر ز اميد شد

و ز انجا بيامد بجاى نشست * يكى جام مى خواست از مى پرست