شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦٦

[ خواستن بهرام گور دختر گوهرفروش را ]

همان ميزبانرا يكى زير گاه * نهادند و بنشست نزديك شاه

بپوزش بياراست پس ميزبان * ببهرام گفت اى گو مرزبان

توى ميهمان اندرين خان من * فداى تو بادا تن و جان من

به دو گفت بهرام تيره شبان * كه يابد چنين تازه رو ميزبان

چو نان خورده شد جام بايد گرفت * بخواب خوش آرام بايد گرفت

بيزدان نبايد بود ناسپاس * دل ناسپاسان بود پر هراس

كنيزك ببرد آبدستان و تشت * ز ديدار مهمان همى خيره گشت

چو شد دست شسته مى و جام خواست * بمى رامش و نام و آرام خواست

كنيزك بياورد جامى نبيد * مى سرخ و جام و گل و شنبليد

بيازيد دهقان بجام از نخست * بخورد و بمشك و گلابش بشست

ببهرام داد آن دلاراى جام * به دو گفت ميخواره را چيست نام

هم اكنون بدين با تو پيمان كنم * ببهرام شاهت گروگان كنم

فراوان بخنديد زو شهريار * به دو گفت نامم گشسپ سوار

من ايدر بآواز چنگ آمدم * نه از بهر جاى درنگ آمدم

به دو ميزبان گفت كاين دخترم * همى به آسمان اندر آرد سرم

همو ميگسارست و هم چنگ زن * همان چامه‌گويست و لشكر شكن

دلارام را آرزو نام بود * همو ميگسار و دلارام بود

بسرو سهى گفت بردار چنگ * بپيش گشسپ آى با بوى و رنگ

بيامد بر پادشا چنگ زن * خرامان بسان بت برهمن

ببهرام گفت اى گزيده سوار * بهر چيز مانندهء شهريار

چنان دان كه اين خانه بر سور تست * پدر ميزبانست و گنجور تست

شبان سيه بر تو فرخنده باد * سرت برتر از ابر بارنده باد

به دو گفت بنشين و بردار چنگ * يكى چامه بايد مرا بىدرنگ

شود ماهيار ايدر امشب جوان * گروگان كند پيش مهمان روان

زن چنگ زن چنگ در بر گرفت * نخستين خروش مغان در گرفت

دگر چامه را باب خود ماهيار * تو گفتى بنالد همى چنگ زار

چو رود بريشم سخن گوى گشت * همه خانهء وى سمن بوى گشت

پدر را چنين گفت كاى ماهيار * چو سرو سهى بر لب جويبار

چو كافور كرده سر مشكبوى * زبان گرم گوى و دل آزرم جوى

هميشه بدانديشت آزرده باد * بدانش روان تو پرورده باد

توى چون فريدون آزاده خوى * منم چون پرستار نام آرزوى

ز مهمان چنان شاد گشتم كه شاه * بجنگ اندرون چيره بيند سپاه

چو اين گفته شد سوى مهمان گذشت * ابا چامه و چنگ نالان گذشت

بمهمان چنين گفت كاى شاه فش * بلند اختر و يك دل و كينه كش

كسى كو نديدست بهرام را * خنيده سوار دلارام را

نگه كرد بايد به روى تو بس * جز او را نمانى ز لشكر بكس

ميانت چو غروست و بالا چو سرو * خرامان شده سرو همچون تذرو