شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٩٦٤

[ خواستن بهرام گور دختر گوهرفروش را ]

[ خواستن بهرام گور دختر گوهرفروش را ]

[ خواستن بهرام گور دختر گوهرفروش را ]

و زان جا بر انگيخت شبرنگ را * بديدش يكى بيشهء تنگ را

دو شير ژيان پيش آن بيشه ديد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

بزد تير بر سينهء شير چاك * گذر كرد تا پرّ و پيكان به خاك

بر ماده شد تيز بگشاد دست * بر شير با گردرانش ببست

چنين گفت كان تير بىپرّ بود * نبد تيز پيكان او كرّ بود

سپاهش همى خواندند آفرين * كه اى نامور شهريار زمين

نديد و نبيند كسى در جهان * چو تو شاه بر تخت شاهنشهان

چو با تير بىپر تو شير افگنى * پى كوه خارا ز بن بر كنى

بدان مرغزار اندرون راند شاه * ز لشكر هر انكس كه بد نيك خواه

يكى بيشه ديدند پر گوسفند * شبانان گريزان ز بيم گزند

يكى سر شبان ديد بهرام را * بر او دويد از پى نام را

به دو گفت بهرام كاين گوسفند * كه آرد بدين جاى ناسودمند

به دو سر شبان گفت كاى شهريار * ز گيتى من آيم بدين مرغزار

همين گوسفندان گوهر فروش * بدشت اندر آوردم از كوه دوش

توانگر خداوند اين گوسفند * بپيچد همى از نهيب گزند

بخروار با نامور گوهرست * همان زرّ و سيمست و هم زيورست

ندارد جز از دخترى چنگ زن * سر جعد زلفش شكن بر شكن

نخواهد جز از دست دختر نبيد * كسى مردم پير ازين سان نديد

اگر نيستى داد بهرامشاه * مر او را كجا ماندى دستگاه

شهنشاه گيتى نكوشد بزر * همان موبدش نيست بيدادگر

نگويى مرا كاين ددان را كه كشت * كه او را خداى جهان باد پشت

به دو گفت بهرام كاين هر دو شير * تبه شد به پيكان مرد دلير

چو شيران جنگى بكشت او برفت * سوارى سرافراز با يار هفت

كجا باشد ايوان گوهر فروش * پديدار كن راه و بر ما مپوش

به دو سر شبان گفت ز ايدر برو * دهى تازه پيش اندر آيدت نو

به شهر آيد آواز زان جايگاه * به نزديكى كاخ بهرامشاه

چو گردون بپوشد حرير سياه * بجشن آيد آن مرد با دستگاه

گر ايدونك باشدت لختى درنگ * به گوش آيدت نوش و آواز چنگ

چو بشنيد بهرام بالاى خواست * يكى جامهء خسرو آراى خواست

جدا شد ز دستور و ز لشكرش * همانا پر از آرزو شد سرش

چنين گفت با موبدان روز به * كه اكنون شود شاه ايران بده

نشيند بدان خان گوهر فروش * همه سوى گفتار داريد گوش

بخواهد همان دخترش از پدر * نهد بىگمان بر سرش تاج زر

نيابد همى سيرى از خفت و خيز * شب تيره زو جفت گيرد گريز

شبستان مر او را فزون از صدست * شهنشاه زين سان كه باشد بدست

كنون نه صد و سى زن از مهتران * همه بر سران افسر از گوهران